ઋગ્વેદ · અધ્યાય 9.110

પર્ય્ ઊ ષુ પ્ર ધન્વ વાજસાતયે પરિ વૃત્રાણિ સક્ષણિઃ ।
દ્વિષસ્ તરધ્યા ઋણયા ન ઈયસે ॥

અનુ હિ ત્વા સુતં સોમ મદામસિ મહે સમર્યરાજ્યે ।
વાજાઁ અભિ પવમાન પ્ર ગાહસે ॥

અજીજનો હિ પવમાન સૂર્યં વિધારે શક્મના પયઃ ।
ગોજીરયા રંહમાણઃ પુરંધ્યા ॥

અજીજનો અમૃત મર્ત્યેષ્વ્ આઁ ઋતસ્ય ધર્મન્ન્ અમૃતસ્ય ચારુણઃ ।
સદાસરો વાજમ્ અચ્છા સનિષ્યદત્ ॥

અભ્ય્-અભિ હિ શ્રવસા તતર્દિથોત્સં ન કં ચિજ્ જનપાનમ્ અક્ષિતમ્ ।
શર્યાભિર્ ન ભરમાણો ગભસ્ત્યોઃ ॥

આદ્ ઈં કે ચિત્ પશ્યમાનાસ આપ્યં વસુરુચો દિવ્યા અભ્ય્ અનૂષત ।
વારં ન દેવઃ સવિતા વ્ય્ ઊર્ણુતે ॥

ત્વે સોમ પ્રથમા વૃક્તબર્હિષો મહે વાજાય શ્રવસે ધિયં દધુઃ ।
સ ત્વં નો વીર વીર્યાય ચોદય ॥

દિવઃ પીયૂષમ્ પૂર્વ્યં યદ્ ઉક્થ્યમ્ મહો ગાહાદ્ દિવ આ નિર્ અધુક્ષત ।
ઇન્દ્રમ્ અભિ જાયમાનં સમ્ અસ્વરન્ ॥

અધ યદ્ ઇમે પવમાન રોદસી ઇમા ચ વિશ્વા ભુવનાભિ મજ્મના ।
યૂથે ન નિષ્ઠા વૃષભો વિ તિષ્ઠસે ॥

સોમઃ પુનાનો અવ્યયે વારે શિશુર્ ન ક્રીળન્ પવમાનો અક્ષાઃ ।
સહસ્રધારઃ શતવાજ ઇન્દુઃ ॥

એષ પુનાનો મધુમાઁ ઋતાવેન્દ્રાયેન્દુઃ પવતે સ્વાદુર્ ઊર્મિઃ ।
વાજસનિર્ વરિવોવિદ્ વયોધાઃ ॥

સ પવસ્વ સહમાનઃ પૃતન્યૂન્ સેધન્ રક્ષાંસ્ય્ અપ દુર્ગહાણિ ।
સ્વાયુધઃ સાસહ્વાન્ સોમ શત્રૂન્ ॥