ઋગ્વેદ · અધ્યાય 9.108

પવસ્વ મધુમત્તમ ઇન્દ્રાય સોમ ક્રતુવિત્તમો મદઃ ।
મહિ દ્યુક્ષતમો મદઃ ॥

યસ્ય તે પીત્વા વૃષભો વૃષાયતે ઽસ્ય પીતા સ્વર્વિદઃ ।
સ સુપ્રકેતો અભ્ય્ અક્રમીદ્ ઇષો ઽચ્છા વાજં નૈતશઃ ॥

ત્વં હ્ય્ અ1ઙ્ગ દૈવ્યા પવમાન જનિમાનિ દ્યુમત્તમઃ ।
અમૃતત્વાય ઘોષયઃ ॥

યેના નવગ્વો દધ્યઙ્ઙ્ અપોર્ણુતે યેન વિપ્રાસ આપિરે ।
દેવાનાં સુમ્ને અમૃતસ્ય ચારુણો યેન શ્રવાંસ્ય્ આનશુઃ ॥

એષ સ્ય ધારયા સુતો ઽવ્યો વારેભિઃ પવતે મદિન્તમઃ ।
ક્રીળન્ન્ ઊર્મિર્ અપામ્ ઇવ ॥

ય ઉસ્રિયા અપ્યા અન્તર્ અશ્મનો નિર્ ગા અકૃન્તદ્ ઓજસા ।
અભિ વ્રજં તત્નિષે ગવ્યમ્ અશ્વ્યં વર્મીવ ધૃષ્ણવ્ આ રુજ ॥

આ સોતા પરિ ષિઞ્ચતાશ્વં ન સ્તોમમ્ અપ્તુરં રજસ્તુરમ્ ।
વનક્રક્ષમ્ ઉદપ્રુતમ્ ॥

સહસ્રધારં વૃષભમ્ પયોવૃધમ્ પ્રિયં દેવાય જન્મને ।
ઋતેન ય ઋતજાતો વિવાવૃધે રાજા દેવ ઋતમ્ બૃહત્ ॥

અભિ દ્યુમ્નમ્ બૃહદ્ યશ ઇષસ્ પતે દિદીહિ દેવ દેવયુઃ ।
વિ કોશમ્ મધ્યમં યુવ ॥

આ વચ્યસ્વ સુદક્ષ ચમ્વોઃ સુતો વિશાં વહ્નિર્ ન વિશ્પતિઃ ।
વૃષ્ટિં દિવઃ પવસ્વ રીતિમ્ અપાં જિન્વા ગવિષ્ટયે ધિયઃ ॥

એતમ્ ઉ ત્યમ્ મદચ્યુતં સહસ્રધારં વૃષભં દિવો દુહુઃ ।
વિશ્વા વસૂનિ બિભ્રતમ્ ॥

વૃષા વિ જજ્ઞે જનયન્ન્ અમર્ત્યઃ પ્રતપઞ્ જ્યોતિષા તમઃ ।
સ સુષ્ટુતઃ કવિભિર્ નિર્ણિજં દધે ત્રિધાત્વ્ અસ્ય દંસસા ॥

સ સુન્વે યો વસૂનાં યો રાયામ્ આનેતા ય ઇળાનામ્ ।
સોમો યઃ સુક્ષિતીનામ્ ॥

યસ્ય ન ઇન્દ્રઃ પિબાદ્ યસ્ય મરુતો યસ્ય વાર્યમણા ભગઃ ।
આ યેન મિત્રાવરુણા કરામહ એન્દ્રમ્ અવસે મહે ॥

ઇન્દ્રાય સોમ પાતવે નૃભિર્ યતઃ સ્વાયુધો મદિન્તમઃ ।
પવસ્વ મધુમત્તમઃ ॥

ઇન્દ્રસ્ય હાર્દિ સોમધાનમ્ આ વિશ સમુદ્રમ્ ઇવ સિન્ધવઃ ।
જુષ્ટો મિત્રાય વરુણાય વાયવે દિવો વિષ્ટમ્ભ ઉત્તમઃ ॥