ઋગ્વેદ · અધ્યાય 9.088

અયં સોમ ઇન્દ્ર તુભ્યં સુન્વે તુભ્યમ્ પવતે ત્વમ્ અસ્ય પાહિ ।
ત્વં હ યં ચકૃષે ત્વં વવૃષ ઇન્દુમ્ મદાય યુજ્યાય સોમમ્ ॥

સ ઈં રથો ન ભુરિષાળ્ અયોજિ મહઃ પુરૂણિ સાતયે વસૂનિ ।
આદ્ ઈં વિશ્વા નહુષ્યાણિ જાતા સ્વર્ષાતા વન ઊર્ધ્વા નવન્ત ॥

વાયુર્ ન યો નિયુત્વાઁ ઇષ્ટયામા નાસત્યેવ હવ આ શમ્ભવિષ્ઠઃ ।
વિશ્વવારો દ્રવિણોદા ઇવ ત્મન્ પૂષેવ ધીજવનો ઽસિ સોમ ॥

ઇન્દ્રો ન યો મહા કર્માણિ ચક્રિર્ હન્તા વૃત્રાણામ્ અસિ સોમ પૂર્ભિત્ ।
પૈદ્વો ન હિ ત્વમ્ અહિનામ્નાં હન્તા વિશ્વસ્યાસિ સોમ દસ્યોઃ ॥

અગ્નિર્ ન યો વન આ સૃજ્યમાનો વૃથા પાજાંસિ કૃણુતે નદીષુ ।
જનો ન યુધ્વા મહત ઉપબ્દિર્ ઇયર્તિ સોમઃ પવમાન ઊર્મિમ્ ॥

એતે સોમા અતિ વારાણ્ય્ અવ્યા દિવ્યા ન કોશાસો અભ્રવર્ષાઃ ।
વૃથા સમુદ્રં સિન્ધવો ન નીચીઃ સુતાસો અભિ કલશાઁ અસૃગ્રન્ ॥

શુષ્મી શર્ધો ન મારુતમ્ પવસ્વાનભિશસ્તા દિવ્યા યથા વિટ્ ।
આપો ન મક્ષૂ સુમતિર્ ભવા નઃ સહસ્રાપ્સાઃ પૃતનાષાણ્ ન યજ્ઞઃ ॥

રાજ્ઞો નુ તે વરુણસ્ય વ્રતાનિ બૃહદ્ ગભીરં તવ સોમ ધામ ।
શુચિષ્ ટ્વમ્ અસિ પ્રિયો ન મિત્રો દક્ષાય્યો અર્યમેવાસિ સોમ ॥