ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.099

પરો માત્રયા તન્વા વૃધાન ન તે મહિત્વમ્ અન્વ્ અશ્નુવન્તિ ।
ઉભે તે વિદ્મ રજસી પૃથિવ્યા વિષ્ણો દેવ ત્વમ્ પરમસ્ય વિત્સે ॥

ન તે વિષ્ણો જાયમાનો ન જાતો દેવ મહિમ્નઃ પરમ્ અન્તમ્ આપ ।
ઉદ્ અસ્તભ્ના નાકમ્ ઋષ્વમ્ બૃહન્તં દાધર્થ પ્રાચીં કકુભમ્ પૃથિવ્યાઃ ॥

ઇરાવતી ધેનુમતી હિ ભૂતં સૂયવસિની મનુષે દશસ્યા ।
વ્ય્ અસ્તભ્ના રોદસી વિષ્ણવ્ એતે દાધર્થ પૃથિવીમ્ અભિતો મયૂખૈઃ ॥

ઉરું યજ્ઞાય ચક્રથુર્ ઉ લોકં જનયન્તા સૂર્યમ્ ઉષાસમ્ અગ્નિમ્ ।
દાસસ્ય ચિદ્ વૃષશિપ્રસ્ય માયા જઘ્નથુર્ નરા પૃતનાજ્યેષુ ॥

ઇન્દ્રાવિષ્ણૂ દૃંહિતાઃ શમ્બરસ્ય નવ પુરો નવતિં ચ શ્નથિષ્ટમ્ ।
શતં વર્ચિનઃ સહસ્રં ચ સાકં હથો અપ્રત્ય્ અસુરસ્ય વીરાન્ ॥

ઇયમ્ મનીષા બૃહતી બૃહન્તોરુક્રમા તવસા વર્ધયન્તી ।
રરે વાં સ્તોમં વિદથેષુ વિષ્ણો પિન્વતમ્ ઇષો વૃજનેષ્વ્ ઇન્દ્ર ॥

વષટ્ તે વિષ્ણવ્ આસ આ કૃણોમિ તન્ મે જુષસ્વ શિપિવિષ્ટ હવ્યમ્ ।
વર્ધન્તુ ત્વા સુષ્ટુતયો ગિરો મે યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥