ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.087

રદત્ પથો વરુણઃ સૂર્યાય પ્રાર્ણાંસિ સમુદ્રિયા નદીનામ્ ।
સર્ગો ન સૃષ્ટો અર્વતીર્ ઋતાયઞ્ ચકાર મહીર્ અવનીર્ અહભ્યઃ ॥

આત્મા તે વાતો રજ આ નવીનોત્ પશુર્ ન ભૂર્ણિર્ યવસે સસવાન્ ।
અન્તર્ મહી બૃહતી રોદસીમે વિશ્વા તે ધામ વરુણ પ્રિયાણિ ॥

પરિ સ્પશો વરુણસ્ય સ્મદિષ્ટા ઉભે પશ્યન્તિ રોદસી સુમેકે ।
ઋતાવાનઃ કવયો યજ્ઞધીરાઃ પ્રચેતસો ય ઇષયન્ત મન્મ ॥

ઉવાચ મે વરુણો મેધિરાય ત્રિઃ સપ્ત નામાઘ્ન્યા બિભર્તિ ।
વિદ્વાન્ પદસ્ય ગુહ્યા ન વોચદ્ યુગાય વિપ્ર ઉપરાય શિક્ષન્ ॥

તિસ્રો દ્યાવો નિહિતા અન્તર્ અસ્મિન્ તિસ્રો ભૂમીર્ ઉપરાઃ ષડ્વિધાનાઃ ।
ગૃત્સો રાજા વરુણશ્ ચક્ર એતં દિવિ પ્રેઙ્ખં હિરણ્યયં શુભે કમ્ ॥

અવ સિન્ધું વરુણો દ્યૌર્ ઇવ સ્થાદ્ દ્રપ્સો ન શ્વેતો મૃગસ્ તુવિષ્માન્ ।
ગમ્ભીરશંસો રજસો વિમાનઃ સુપારક્ષત્રઃ સતો અસ્ય રાજા ॥

યો મૃળયાતિ ચક્રુષે ચિદ્ આગો વયં સ્યામ વરુણે અનાગાઃ ।
અનુ વ્રતાન્ય્ અદિતેર્ ઋધન્તો યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥