ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.088

પ્ર શુન્ધ્યુવં વરુણાય પ્રેષ્ઠામ્ મતિં વસિષ્ઠ મીળ્હુષે ભરસ્વ ।
ય ઈમ્ અર્વાઞ્ચં કરતે યજત્રં સહસ્રામઘં વૃષણમ્ બૃહન્તમ્ ॥

અધા ન્વ્ અસ્ય સંદૃશં જગન્વાન્ અગ્નેર્ અનીકં વરુણસ્ય મંસિ ।
સ્વ1ર્ યદ્ અશ્મન્ન્ અધિપા ઉ અન્ધો ઽભિ મા વપુર્ દૃશયે નિનીયાત્ ॥

આ યદ્ રુહાવ વરુણશ્ ચ નાવમ્ પ્ર યત્ સમુદ્રમ્ ઈરયાવ મધ્યમ્ ।
અધિ યદ્ અપાં સ્નુભિશ્ ચરાવ પ્ર પ્રેઙ્ખ ઈઙ્ખયાવહૈ શુભે કમ્ ॥

વસિષ્ઠં હ વરુણો નાવ્ય્ આધાદ્ ઋષિં ચકાર સ્વપા મહોભિઃ ।
સ્તોતારં વિપ્રઃ સુદિનત્વે અહ્નાં યાન્ નુ દ્યાવસ્ તતનન્ યાદ્ ઉષાસઃ ॥

ક્વ1 ત્યાનિ નૌ સખ્યા બભૂવુઃ સચાવહે યદ્ અવૃકમ્ પુરા ચિત્ ।
બૃહન્તમ્ માનં વરુણ સ્વધાવઃ સહસ્રદ્વારં જગમા ગૃહં તે ॥

ય આપિર્ નિત્યો વરુણ પ્રિયઃ સન્ ત્વામ્ આગાંસિ કૃણવત્ સખા તે ।
મા ત એનસ્વન્તો યક્ષિન્ ભુજેમ યન્ધિ ષ્મા વિપ્રઃ સ્તુવતે વરૂથમ્ ॥

ધ્રુવાસુ ત્વાસુ ક્ષિતિષુ ક્ષિયન્તો વ્ય્ અ1સ્મત્ પાશં વરુણો મુમોચત્ ।
અવો વન્વાના અદિતેર્ ઉપસ્થાદ્ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥