ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.085

પુનીષે વામ્ અરક્ષસમ્ મનીષાં સોમમ્ ઇન્દ્રાય વરુણાય જુહ્વત્ ।
ઘૃતપ્રતીકામ્ ઉષસં ન દેવીં તા નો યામન્ન્ ઉરુષ્યતામ્ અભીકે ॥

સ્પર્ધન્તે વા ઉ દેવહૂયે અત્ર યેષુ ધ્વજેષુ દિદ્યવઃ પતન્તિ ।
યુવં તાઁ ઇન્દ્રાવરુણાવ્ અમિત્રાન્ હતમ્ પરાચઃ શર્વા વિષૂચઃ ॥

આપશ્ ચિદ્ ધિ સ્વયશસઃ સદઃસુ દેવીર્ ઇન્દ્રં વરુણં દેવતા ધુઃ ।
કૃષ્ટીર્ અન્યો ધારયતિ પ્રવિક્તા વૃત્રાણ્ય્ અન્યો અપ્રતીનિ હન્તિ ॥

સ સુક્રતુર્ ઋતચિદ્ અસ્તુ હોતા ય આદિત્ય શવસા વાં નમસ્વાન્ ।
આવવર્તદ્ અવસે વાં હવિષ્માન્ અસદ્ ઇત્ સ સુવિતાય પ્રયસ્વાન્ ॥

ઇયમ્ ઇન્દ્રં વરુણમ્ અષ્ટ મે ગીઃ પ્રાવત્ તોકે તનયે તૂતુજાના ।
સુરત્નાસો દેવવીતિં ગમેમ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥