ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.071

અપ સ્વસુર્ ઉષસો નગ્ જિહીતે રિણક્તિ કૃષ્ણીર્ અરુષાય પન્થામ્ ।
અશ્વામઘા ગોમઘા વાં હુવેમ દિવા નક્તં શરુમ્ અસ્મદ્ યુયોતમ્ ॥

ઉપાયાતં દાશુષે મર્ત્યાય રથેન વામમ્ અશ્વિના વહન્તા ।
યુયુતમ્ અસ્મદ્ અનિરામ્ અમીવાં દિવા નક્તમ્ માધ્વી ત્રાસીથાં નઃ ॥

આ વાં રથમ્ અવમસ્યાં વ્યુષ્ટૌ સુમ્નાયવો વૃષણો વર્તયન્તુ ।
સ્યૂમગભસ્તિમ્ ઋતયુગ્ભિર્ અશ્વૈર્ આશ્વિના વસુમન્તં વહેથામ્ ॥

યો વાં રથો નૃપતી અસ્તિ વોળ્હા ત્રિવન્ધુરો વસુમાઁ ઉસ્રયામા ।
આ ન એના નાસત્યોપ યાતમ્ અભિ યદ્ વાં વિશ્વપ્સ્ન્યો જિગાતિ ॥

યુવં ચ્યવાનં જરસો ઽમુમુક્તં નિ પેદવ ઊહથુર્ આશુમ્ અશ્વમ્ ।
નિર્ અંહસસ્ તમસઃ સ્પર્તમ્ અત્રિં નિ જાહુષં શિથિરે ધાતમ્ અન્તઃ ॥

ઇયમ્ મનીષા ઇયમ્ અશ્વિના ગીર્ ઇમાં સુવૃક્તિં વૃષણા જુષેથામ્ ।
ઇમા બ્રહ્માણિ યુવયૂન્ય્ અગ્મન્ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥