ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.059

યં ત્રાયધ્વ ઇદમ્-ઇદં દેવાસો યં ચ નયથ ।
તસ્મા અગ્ને વરુણ મિત્રાર્યમન્ મરુતઃ શર્મ યચ્છત ॥

યુષ્માકં દેવા અવસાહનિ પ્રિય ઈજાનસ્ તરતિ દ્વિષઃ ।
પ્ર સ ક્ષયં તિરતે વિ મહીર્ ઇષો યો વો વરાય દાશતિ ॥

નહિ વશ્ ચરમં ચન વસિષ્ઠઃ પરિમંસતે ।
અસ્માકમ્ અદ્ય મરુતઃ સુતે સચા વિશ્વે પિબત કામિનઃ ॥

નહિ વ ઊતિઃ પૃતનાસુ મર્ધતિ યસ્મા અરાધ્વં નરઃ ।
અભિ વ આવર્ત્ સુમતિર્ નવીયસી તૂયં યાત પિપીષવઃ ॥

ઓ ષુ ઘૃષ્વિરાધસો યાતનાન્ધાંસિ પીતયે ।
ઇમા વો હવ્યા મરુતો રરે હિ કમ્ મો ષ્વ્ અ1ન્યત્ર ગન્તન ॥

આ ચ નો બર્હિઃ સદતાવિતા ચ નઃ સ્પાર્હાણિ દાતવે વસુ ।
અસ્રેધન્તો મરુતઃ સોમ્યે મધૌ સ્વાહેહ માદયાધ્વૈ ॥

સસ્વશ્ ચિદ્ ધિ તન્વ1ઃ શુમ્ભમાના આ હંસાસો નીલપૃષ્ઠા અપપ્તન્ ।
વિશ્વં શર્ધો અભિતો મા નિ ષેદ નરો ન રણ્વાઃ સવને મદન્તઃ ॥

યો નો મરુતો અભિ દુર્હૃણાયુસ્ તિરશ્ ચિત્તાનિ વસવો જિઘાંસતિ ।
દ્રુહઃ પાશાન્ પ્રતિ સ મુચીષ્ટ તપિષ્ઠેન હન્મના હન્તના તમ્ ॥

સાંતપના ઇદં હવિર્ મરુતસ્ તજ્ જુજુષ્ટન ।
યુષ્માકોતી રિશાદસઃ ॥

ગૃહમેધાસ આ ગત મરુતો માપ ભૂતન ।
યુષ્માકોતી સુદાનવઃ ॥

ઇહેહ વઃ સ્વતવસઃ કવયઃ સૂર્યત્વચઃ ।
યજ્ઞમ્ મરુત આ વૃણે ॥

ત્ર્યમ્બકં યજામહે સુગન્ધિમ્ પુષ્ટિવર્ધનમ્ ।
ઉર્વારુકમ્ ઇવ બન્ધનાન્ મૃત્યોર્ મુક્ષીય મામૃતાત્ ॥