ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.058

પ્ર સાકમુક્ષે અર્ચતા ગણાય યો દૈવ્યસ્ય ધામ્નસ્ તુવિષ્માન્ ।
ઉત ક્ષોદન્તિ રોદસી મહિત્વા નક્ષન્તે નાકં નિરૃતેર્ અવંશાત્ ॥

જનૂશ્ ચિદ્ વો મરુતસ્ ત્વેષ્યેણ ભીમાસસ્ તુવિમન્યવો ઽયાસઃ ।
પ્ર યે મહોભિર્ ઓજસોત સન્તિ વિશ્વો વો યામન્ ભયતે સ્વર્દૃક્ ॥

બૃહદ્ વયો મઘવદ્ભ્યો દધાત જુજોષન્ન્ ઇન્ મરુતઃ સુષ્ટુતિં નઃ ।
ગતો નાધ્વા વિ તિરાતિ જન્તુમ્ પ્ર ણઃ સ્પાર્હાભિર્ ઊતિભિસ્ તિરેત ॥

યુષ્મોતો વિપ્રો મરુતઃ શતસ્વી યુષ્મોતો અર્વા સહુરિઃ સહસ્રી ।
યુષ્મોતઃ સમ્રાળ્ ઉત હન્તિ વૃત્રમ્ પ્ર તદ્ વો અસ્તુ ધૂતયો દેષ્ણમ્ ॥

તાઁ આ રુદ્રસ્ય મીળ્હુષો વિવાસે કુવિન્ નંસન્તે મરુતઃ પુનર્ નઃ ।
યત્ સસ્વર્તા જિહીળિરે યદ્ આવિર્ અવ તદ્ એન ઈમહે તુરાણામ્ ॥

પ્ર સા વાચિ સુષ્ટુતિર્ મઘોનામ્ ઇદં સૂક્તમ્ મરુતો જુષન્ત ।
આરાચ્ ચિદ્ દ્વેષો વૃષણો યુયોત યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥