ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.037

આ વો વાહિષ્ઠો વહતુ સ્તવધ્યૈ રથો વાજા ઋભુક્ષણો અમૃક્તઃ ।
અભિ ત્રિપૃષ્ઠૈઃ સવનેષુ સોમૈર્ મદે સુશિપ્રા મહભિઃ પૃણધ્વમ્ ॥

યૂયં હ રત્નમ્ મઘવત્સુ ધત્થ સ્વર્દૃશ ઋભુક્ષણો અમૃક્તમ્ ।
સં યજ્ઞેષુ સ્વધાવન્તઃ પિબધ્વં વિ નો રાધાંસિ મતિભિર્ દયધ્વમ્ ॥

ઉવોચિથ હિ મઘવન્ દેષ્ણમ્ મહો અર્ભસ્ય વસુનો વિભાગે ।
ઉભા તે પૂર્ણા વસુના ગભસ્તી ન સૂનૃતા નિ યમતે વસવ્યા ॥

ત્વમ્ ઇન્દ્ર સ્વયશા ઋભુક્ષા વાજો ન સાધુર્ અસ્તમ્ એષ્ય્ ઋક્વા ।
વયં નુ તે દાશ્વાંસઃ સ્યામ બ્રહ્મ કૃણ્વન્તો હરિવો વસિષ્ઠાઃ ॥

સનિતાસિ પ્રવતો દાશુષે ચિદ્ યાભિર્ વિવેષો હર્યશ્વ ધીભિઃ ।
વવન્મા નુ તે યુજ્યાભિર્ ઊતી કદા ન ઇન્દ્ર રાય આ દશસ્યેઃ ॥

વાસયસીવ વેધસસ્ ત્વં નઃ કદા ન ઇન્દ્ર વચસો બુબોધઃ ।
અસ્તં તાત્યા ધિયા રયિં સુવીરમ્ પૃક્ષો નો અર્વા ન્ય્ ઉહીત વાજી ॥

અભિ યં દેવી નિરૃતિશ્ ચિદ્ ઈશે નક્ષન્ત ઇન્દ્રં શરદઃ સુપૃક્ષઃ ।
ઉપ ત્રિબન્ધુર્ જરદષ્ટિમ્ એત્ય્ અસ્વવેશં યં કૃણવન્ત મર્તાઃ ॥

આ નો રાધાંસિ સવિતઃ સ્તવધ્યા આ રાયો યન્તુ પર્વતસ્ય રાતૌ ।
સદા નો દિવ્યઃ પાયુઃ સિષક્તુ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥