ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.022

પિબા સોમમ્ ઇન્દ્ર મન્દતુ ત્વા યં તે સુષાવ હર્યશ્વાદ્રિઃ ।
સોતુર્ બાહુભ્યાં સુયતો નાર્વા ॥

યસ્ તે મદો યુજ્યશ્ ચારુર્ અસ્તિ યેન વૃત્રાણિ હર્યશ્વ હંસિ ।
સ ત્વામ્ ઇન્દ્ર પ્રભૂવસો મમત્તુ ॥

બોધા સુ મે મઘવન્ વાચમ્ એમાં યાં તે વસિષ્ઠો અર્ચતિ પ્રશસ્તિમ્ ।
ઇમા બ્રહ્મ સધમાદે જુષસ્વ ॥

શ્રુધી હવં વિપિપાનસ્યાદ્રેર્ બોધા વિપ્રસ્યાર્ચતો મનીષામ્ ।
કૃષ્વા દુવાંસ્ય્ અન્તમા સચેમા ॥

ન તે ગિરો અપિ મૃષ્યે તુરસ્ય ન સુષ્ટુતિમ્ અસુર્યસ્ય વિદ્વાન્ ।
સદા તે નામ સ્વયશો વિવક્મિ ॥

ભૂરિ હિ તે સવના માનુષેષુ ભૂરિ મનીષી હવતે ત્વામ્ ઇત્ ।
મારે અસ્મન્ મઘવઞ્ જ્યોક્ કઃ ॥

તુભ્યેદ્ ઇમા સવના શૂર વિશ્વા તુભ્યમ્ બ્રહ્માણિ વર્ધના કૃણોમિ ।
ત્વં નૃભિર્ હવ્યો વિશ્વધાસિ ॥

નૂ ચિન્ નુ તે મન્યમાનસ્ય દસ્મોદ્ અશ્નુવન્તિ મહિમાનમ્ ઉગ્ર ।
ન વીર્યમ્ ઇન્દ્ર તે ન રાધઃ ॥

યે ચ પૂર્વ ઋષયો યે ચ નૂત્ના ઇન્દ્ર બ્રહ્માણિ જનયન્ત વિપ્રાઃ ।
અસ્મે તે સન્તુ સખ્યા શિવાનિ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥