ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.007

પ્ર વો દેવં ચિત્ સહસાનમ્ અગ્નિમ્ અશ્વં ન વાજિનં હિષે નમોભિઃ ।
ભવા નો દૂતો અધ્વરસ્ય વિદ્વાન્ ત્મના દેવેષુ વિવિદે મિતદ્રુઃ ॥

આ યાહ્ય્ અગ્ને પથ્યા3 અનુ સ્વા મન્દ્રો દેવાનાં સખ્યં જુષાણઃ ।
આ સાનુ શુષ્મૈર્ નદયન્ પૃથિવ્યા જમ્ભેભિર્ વિશ્વમ્ ઉશધગ્ વનાનિ ॥

પ્રાચીનો યજ્ઞઃ સુધિતં હિ બર્હિઃ પ્રીણીતે અગ્નિર્ ઈળિતો ન હોતા ।
આ માતરા વિશ્વવારે હુવાનો યતો યવિષ્ઠ જજ્ઞિષે સુશેવઃ ॥

સદ્યો અધ્વરે રથિરં જનન્ત માનુષાસો વિચેતસો ય એષામ્ ।
વિશામ્ અધાયિ વિશ્પતિર્ દુરોણે3 ઽગ્નિર્ મન્દ્રો મધુવચા ઋતાવા ॥

અસાદિ વૃતો વહ્નિર્ આજગન્વાન્ અગ્નિર્ બ્રહ્મા નૃષદને વિધર્તા ।
દ્યૌશ્ ચ યમ્ પૃથિવી વાવૃધાતે આ યં હોતા યજતિ વિશ્વવારમ્ ॥

એતે દ્યુમ્નેભિર્ વિશ્વમ્ આતિરન્ત મન્ત્રં યે વારં નર્યા અતક્ષન્ ।
પ્ર યે વિશસ્ તિરન્ત શ્રોષમાણા આ યે મે અસ્ય દીધયન્ન્ ઋતસ્ય ॥

નૂ ત્વામ્ અગ્ન ઈમહે વસિષ્ઠા ઈશાનં સૂનો સહસો વસૂનામ્ ।
ઇષં સ્તોતૃભ્યો મઘવદ્ભ્ય આનડ્ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥