ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.001

અગ્નિં નરો દીધિતિભિર્ અરણ્યોર્ હસ્તચ્યુતી જનયન્ત પ્રશસ્તમ્ ।
દૂરેદૃશં ગૃહપતિમ્ અથર્યુમ્ ॥

તમ્ અગ્નિમ્ અસ્તે વસવો ન્ય્ ઋણ્વન્ સુપ્રતિચક્ષમ્ અવસે કુતશ્ ચિત્ ।
દક્ષાય્યો યો દમ આસ નિત્યઃ ॥

પ્રેદ્ધો અગ્ને દીદિહિ પુરો નો ઽજસ્રયા સૂર્મ્યા યવિષ્ઠ ।
ત્વાં શશ્વન્ત ઉપ યન્તિ વાજાઃ ॥

પ્ર તે અગ્નયો ઽગ્નિભ્યો વરં નિઃ સુવીરાસઃ શોશુચન્ત દ્યુમન્તઃ ।
યત્રા નરઃ સમાસતે સુજાતાઃ ॥

દા નો અગ્ને ધિયા રયિં સુવીરં સ્વપત્યં સહસ્ય પ્રશસ્તમ્ ।
ન યં યાવા તરતિ યાતુમાવાન્ ॥

ઉપ યમ્ એતિ યુવતિઃ સુદક્ષં દોષા વસ્તોર્ હવિષ્મતી ઘૃતાચી ।
ઉપ સ્વૈનમ્ અરમતિર્ વસૂયુઃ ॥

વિશ્વા અગ્ને ઽપ દહારાતીર્ યેભિસ્ તપોભિર્ અદહો જરૂથમ્ ।
પ્ર નિસ્વરં ચાતયસ્વામીવામ્ ॥

આ યસ્ તે અગ્ન ઇધતે અનીકં વસિષ્ઠ શુક્ર દીદિવઃ પાવક ।
ઉતો ન એભિઃ સ્તવથૈર્ ઇહ સ્યાઃ ॥

વિ યે તે અગ્ને ભેજિરે અનીકમ્ મર્તા નરઃ પિત્ર્યાસઃ પુરુત્રા ।
ઉતો ન એભિઃ સુમના ઇહ સ્યાઃ ॥

ઇમે નરો વૃત્રહત્યેષુ શૂરા વિશ્વા અદેવીર્ અભિ સન્તુ માયાઃ ।
યે મે ધિયમ્ પનયન્ત પ્રશસ્તામ્ ॥

મા શૂને અગ્ને નિ ષદામ નૃણામ્ માશેષસો ઽવીરતા પરિ ત્વા ।
પ્રજાવતીષુ દુર્યાસુ દુર્ય ॥

યમ્ અશ્વી નિત્યમ્ ઉપયાતિ યજ્ઞમ્ પ્રજાવન્તં સ્વપત્યં ક્ષયં નઃ ।
સ્વજન્મના શેષસા વાવૃધાનમ્ ॥

પાહિ નો અગ્ને રક્ષસો અજુષ્ટાત્ પાહિ ધૂર્તેર્ અરરુષો અઘાયોઃ ।
ત્વા યુજા પૃતનાયૂઁર્ અભિ ષ્યામ્ ॥

સેદ્ અગ્નિર્ અગ્નીઁર્ અત્ય્ અસ્ત્વ્ અન્યાન્ યત્ર વાજી તનયો વીળુપાણિઃ ।
સહસ્રપાથા અક્ષરા સમેતિ ॥

સેદ્ અગ્નિર્ યો વનુષ્યતો નિપાતિ સમેદ્ધારમ્ અંહસ ઉરુષ્યાત્ ।
સુજાતાસઃ પરિ ચરન્તિ વીરાઃ ॥

અયં સો અગ્નિર્ આહુતઃ પુરુત્રા યમ્ ઈશાનઃ સમ્ ઇદ્ ઇન્ધે હવિષ્માન્ ।
પરિ યમ્ એત્ય્ અધ્વરેષુ હોતા ॥

ત્વે અગ્ન આહવનાનિ ભૂરીશાનાસ આ જુહુયામ નિત્યા ।
ઉભા કૃણ્વન્તો વહતૂ મિયેધે ॥

ઇમો અગ્ને વીતતમાનિ હવ્યાજસ્રો વક્ષિ દેવતાતિમ્ અચ્છ ।
પ્રતિ ન ઈં સુરભીણિ વ્યન્તુ ॥

મા નો અગ્ને ઽવીરતે પરા દા દુર્વાસસે ઽમતયે મા નો અસ્યૈ ।
મા નઃ ક્ષુધે મા રક્ષસ ઋતાવો મા નો દમે મા વન આ જુહૂર્થાઃ ॥

નૂ મે બ્રહ્માણ્ય્ અગ્ન ઉચ્ છશાધિ ત્વં દેવ મઘવદ્ભ્યઃ સુષૂદઃ ।
રાતૌ સ્યામોભયાસ આ તે યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥

ત્વમ્ અગ્ને સુહવો રણ્વસંદૃક્ સુદીતી સૂનો સહસો દિદીહિ ।
મા ત્વે સચા તનયે નિત્ય આ ધઙ્ મા વીરો અસ્મન્ નર્યો વિ દાસીત્ ॥

મા નો અગ્ને દુર્ભૃતયે સચૈષુ દેવેદ્ધેષ્વ્ અગ્નિષુ પ્ર વોચઃ ।
મા તે અસ્માન્ દુર્મતયો ભૃમાચ્ ચિદ્ દેવસ્ય સૂનો સહસો નશન્ત ॥

સ મર્તો અગ્ને સ્વનીક રેવાન્ અમર્ત્યે ય આજુહોતિ હવ્યમ્ ।
સ દેવતા વસુવનિં દધાતિ યં સૂરિર્ અર્થી પૃચ્છમાન એતિ ॥

મહો નો અગ્ને સુવિતસ્ય વિદ્વાન્ રયિં સૂરિભ્ય આ વહા બૃહન્તમ્ ।
યેન વયં સહસાવન્ મદેમાવિક્ષિતાસ આયુષા સુવીરાઃ ॥

નૂ મે બ્રહ્માણ્ય્ અગ્ન ઉચ્ છશાધિ ત્વં દેવ મઘવદ્ભ્યઃ સુષૂદઃ ।
રાતૌ સ્યામોભયાસ આ તે યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥