ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.022

ય એક ઇદ્ ધવ્યશ્ ચર્ષણીનામ્ ઇન્દ્રં તં ગીર્ભિર્ અભ્ય્ અર્ચ આભિઃ ।
યઃ પત્યતે વૃષભો વૃષ્ણ્યાવાન્ સત્યઃ સત્વા પુરુમાયઃ સહસ્વાન્ ॥

તમ્ ઉ નઃ પૂર્વે પિતરો નવગ્વાઃ સપ્ત વિપ્રાસો અભિ વાજયન્તઃ ।
નક્ષદ્દાભં તતુરિમ્ પર્વતેષ્ઠામ્ અદ્રોઘવાચમ્ મતિભિઃ શવિષ્ઠમ્ ॥

તમ્ ઈમહ ઇન્દ્રમ્ અસ્ય રાયઃ પુરુવીરસ્ય નૃવતઃ પુરુક્ષોઃ ।
યો અસ્કૃધોયુર્ અજરઃ સ્વર્વાન્ તમ્ આ ભર હરિવો માદયધ્યૈ ॥

તન્ નો વિ વોચો યદિ તે પુરા ચિજ્ જરિતાર આનશુઃ સુમ્નમ્ ઇન્દ્ર ।
કસ્ તે ભાગઃ કિં વયો દુધ્ર ખિદ્વઃ પુરુહૂત પુરૂવસો ઽસુરઘ્નઃ ॥

તમ્ પૃચ્છન્તી વજ્રહસ્તં રથેષ્ઠામ્ ઇન્દ્રં વેપી વક્વરી યસ્ય નૂ ગીઃ ।
તુવિગ્રાભં તુવિકૂર્મિં રભોદાં ગાતુમ્ ઇષે નક્ષતે તુમ્રમ્ અચ્છ ॥

અયા હ ત્યમ્ માયયા વાવૃધાનમ્ મનોજુવા સ્વતવઃ પર્વતેન ।
અચ્યુતા ચિદ્ વીળિતા સ્વોજો રુજો વિ દૃળ્હા ધૃષતા વિરપ્શિન્ ॥

તં વો ધિયા નવ્યસ્યા શવિષ્ઠમ્ પ્રત્નમ્ પ્રત્નવત્ પરિતંસયધ્યૈ ।
સ નો વક્ષદ્ અનિમાનઃ સુવહ્મેન્દ્રો વિશ્વાન્ય્ અતિ દુર્ગહાણિ ॥

આ જનાય દ્રુહ્વણે પાર્થિવાનિ દિવ્યાનિ દીપયો ઽન્તરિક્ષા ।
તપા વૃષન્ વિશ્વતઃ શોચિષા તાન્ બ્રહ્મદ્વિષે શોચય ક્ષામ્ અપશ્ ચ ॥

ભુવો જનસ્ય દિવ્યસ્ય રાજા પાર્થિવસ્ય જગતસ્ ત્વેષસંદૃક્ ।
ધિષ્વ વજ્રં દક્ષિણ ઇન્દ્ર હસ્તે વિશ્વા અજુર્ય દયસે વિ માયાઃ ॥

આ સંયતમ્ ઇન્દ્ર ણઃ સ્વસ્તિં શત્રુતૂર્યાય બૃહતીમ્ અમૃધ્રામ્ ।
યયા દાસાન્ય્ આર્યાણિ વૃત્રા કરો વજ્રિન્ સુતુકા નાહુષાણિ ॥

સ નો નિયુદ્ભિઃ પુરુહૂત વેધો વિશ્વવારાભિર્ આ ગહિ પ્રયજ્યો ।
ન યા અદેવો વરતે ન દેવ આભિર્ યાહિ તૂયમ્ આ મદ્ર્યદ્રિક્ ॥