ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.021

ઇમા ઉ ત્વા પુરુતમસ્ય કારોર્ હવ્યં વીર હવ્યા હવન્તે ।
ધિયો રથેષ્ઠામ્ અજરં નવીયો રયિર્ વિભૂતિર્ ઈયતે વચસ્યા ॥

તમ્ ઉ સ્તુષ ઇન્દ્રં યો વિદાનો ગિર્વાહસં ગીર્ભિર્ યજ્ઞવૃદ્ધમ્ ।
યસ્ય દિવમ્ અતિ મહ્ના પૃથિવ્યાઃ પુરુમાયસ્ય રિરિચે મહિત્વમ્ ॥

સ ઇત્ તમો ઽવયુનં તતન્વત્ સૂર્યેણ વયુનવચ્ ચકાર ।
કદા તે મર્તા અમૃતસ્ય ધામેયક્ષન્તો ન મિનન્તિ સ્વધાવઃ ॥

યસ્ તા ચકાર સ કુહ સ્વિદ્ ઇન્દ્રઃ કમ્ આ જનં ચરતિ કાસુ વિક્ષુ ।
કસ્ તે યજ્ઞો મનસે શં વરાય કો અર્ક ઇન્દ્ર કતમઃ સ હોતા ॥

ઇદા હિ તે વેવિષતઃ પુરાજાઃ પ્રત્નાસ આસુઃ પુરુકૃત્ સખાયઃ ।
યે મધ્યમાસ ઉત નૂતનાસ ઉતાવમસ્ય પુરુહૂત બોધિ ॥

તમ્ પૃચ્છન્તો ઽવરાસઃ પરાણિ પ્રત્ના ત ઇન્દ્ર શ્રુત્યાનુ યેમુઃ ।
અર્ચામસિ વીર બ્રહ્મવાહો યાદ્ એવ વિદ્મ તાત્ ત્વા મહાન્તમ્ ॥

અભિ ત્વા પાજો રક્ષસો વિ તસ્થે મહિ જજ્ઞાનમ્ અભિ તત્ સુ તિષ્ઠ ।
તવ પ્રત્નેન યુજ્યેન સખ્યા વજ્રેણ ધૃષ્ણો અપ તા નુદસ્વ ॥

સ તુ શ્રુધીન્દ્ર નૂતનસ્ય બ્રહ્મણ્યતો વીર કારુધાયઃ ।
ત્વં હ્ય્ આ3પિઃ પ્રદિવિ પિતૄણાં શશ્વદ્ બભૂથ સુહવ એષ્ટૌ ॥

પ્રોતયે વરુણમ્ મિત્રમ્ ઇન્દ્રમ્ મરુતઃ કૃષ્વાવસે નો અદ્ય ।
પ્ર પૂષણં વિષ્ણુમ્ અગ્નિમ્ પુરંધિં સવિતારમ્ ઓષધીઃ પર્વતાઁશ્ ચ ॥

ઇમ ઉ ત્વા પુરુશાક પ્રયજ્યો જરિતારો અભ્ય્ અર્ચન્ત્ય્ અર્કૈઃ ।
શ્રુધી હવમ્ આ હુવતો હુવાનો ન ત્વાવાઁ અન્યો અમૃત ત્વદ્ અસ્તિ ॥

નૂ મ આ વાચમ્ ઉપ યાહિ વિદ્વાન્ વિશ્વેભિઃ સૂનો સહસો યજત્રૈઃ ।
યે અગ્નિજિહ્વા ઋતસાપ આસુર્ યે મનું ચક્રુર્ ઉપરં દસાય ॥

સ નો બોધિ પુરએતા સુગેષૂત દુર્ગેષુ પથિકૃદ્ વિદાનઃ ।
યે અશ્રમાસ ઉરવો વહિષ્ઠાસ્ તેભિર્ ન ઇન્દ્રાભિ વક્ષિ વાજમ્ ॥