ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.013

ત્વદ્ વિશ્વા સુભગ સૌભગાન્ય્ અગ્ને વિ યન્તિ વનિનો ન વયાઃ ।
શ્રુષ્ટી રયિર્ વાજો વૃત્રતૂર્યે દિવો વૃષ્ટિર્ ઈડ્યો રીતિર્ અપામ્ ॥

ત્વમ્ ભગો ન આ હિ રત્નમ્ ઇષે પરિજ્મેવ ક્ષયસિ દસ્મવર્ચાઃ ।
અગ્ને મિત્રો ન બૃહત ઋતસ્યાસિ ક્ષત્તા વામસ્ય દેવ ભૂરેઃ ॥

સ સત્પતિઃ શવસા હન્તિ વૃત્રમ્ અગ્ને વિપ્રો વિ પણેર્ ભર્તિ વાજમ્ ।
યં ત્વમ્ પ્રચેત ઋતજાત રાયા સજોષા નપ્ત્રાપાં હિનોષિ ॥

યસ્ તે સૂનો સહસો ગીર્ભિર્ ઉક્થૈર્ યજ્ઞૈર્ મર્તો નિશિતિં વેદ્યાનટ્ ।
વિશ્વં સ દેવ પ્રતિ વારમ્ અગ્ને ધત્તે ધાન્ય1મ્ પત્યતે વસવ્યૈઃ ॥

તા નૃભ્ય આ સૌશ્રવસા સુવીરાગ્ને સૂનો સહસઃ પુષ્યસે ધાઃ ।
કૃણોષિ યચ્ છવસા ભૂરિ પશ્વો વયો વૃકાયારયે જસુરયે ॥

વદ્મા સૂનો સહસો નો વિહાયા અગ્ને તોકં તનયં વાજિ નો દાઃ ।
વિશ્વાભિર્ ગીર્ભિર્ અભિ પૂર્તિમ્ અશ્યામ્ મદેમ શતહિમાઃ સુવીરાઃ ॥