ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.012

મધ્યે હોતા દુરોણે બર્હિષો રાળ્ અગ્નિસ્ તોદસ્ય રોદસી યજધ્યૈ ।
અયં સ સૂનુઃ સહસ ઋતાવા દૂરાત્ સૂર્યો ન શોચિષા તતાન ॥

આ યસ્મિન્ ત્વે સ્વ્ અપાકે યજત્ર યક્ષદ્ રાજન્ સર્વતાતેવ નુ દ્યૌઃ ।
ત્રિષધસ્થસ્ તતરુષો ન જંહો હવ્યા મઘાનિ માનુષા યજધ્યૈ ॥

તેજિષ્ઠા યસ્યારતિર્ વનેરાટ્ તોદો અધ્વન્ ન વૃધસાનો અદ્યૌત્ ।
અદ્રોઘો ન દ્રવિતા ચેતતિ ત્મન્ન્ અમર્ત્યો ઽવર્ત્ર ઓષધીષુ ॥

સાસ્માકેભિર્ એતરી ન શૂષૈર્ અગ્નિઃ ષ્ટવે દમ આ જાતવેદાઃ ।
દ્ર્વન્નો વન્વન્ ક્રત્વા નાર્વોસ્રઃ પિતેવ જારયાયિ યજ્ઞૈઃ ॥

અધ સ્માસ્ય પનયન્તિ ભાસો વૃથા યત્ તક્ષદ્ અનુયાતિ પૃથ્વીમ્ ।
સદ્યો યઃ સ્યન્દ્રો વિષિતો ધવીયાન્ ઋણો ન તાયુર્ અતિ ધન્વા રાટ્ ॥

સ ત્વં નો અર્વન્ નિદાયા વિશ્વેભિર્ અગ્ને અગ્નિભિર્ ઇધાનઃ ।
વેષિ રાયો વિ યાસિ દુચ્છુના મદેમ શતહિમાઃ સુવીરાઃ ॥