ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.007

મૂર્ધાનં દિવો અરતિમ્ પૃથિવ્યા વૈશ્વાનરમ્ ઋત આ જાતમ્ અગ્નિમ્ ।
કવિં સમ્રાજમ્ અતિથિં જનાનામ્ આસન્ન્ આ પાત્રં જનયન્ત દેવાઃ ॥

નાભિં યજ્ઞાનાં સદનં રયીણામ્ મહામ્ આહાવમ્ અભિ સં નવન્ત ।
વૈશ્વાનરં રથ્યમ્ અધ્વરાણાં યજ્ઞસ્ય કેતું જનયન્ત દેવાઃ ॥

ત્વદ્ વિપ્રો જાયતે વાજ્ય્ અગ્ને ત્વદ્ વીરાસો અભિમાતિષાહઃ ।
વૈશ્વાનર ત્વમ્ અસ્માસુ ધેહિ વસૂનિ રાજન્ સ્પૃહયાય્યાણિ ॥

ત્વાં વિશ્વે અમૃત જાયમાનં શિશું ન દેવા અભિ સં નવન્તે ।
તવ ક્રતુભિર્ અમૃતત્વમ્ આયન્ વૈશ્વાનર યત્ પિત્રોર્ અદીદેઃ ॥

વૈશ્વાનર તવ તાનિ વ્રતાનિ મહાન્ય્ અગ્ને નકિર્ આ દધર્ષ ।
યજ્ જાયમાનઃ પિત્રોર્ ઉપસ્થે ઽવિન્દઃ કેતું વયુનેષ્વ્ અહ્નામ્ ॥

વૈશ્વાનરસ્ય વિમિતાનિ ચક્ષસા સાનૂનિ દિવો અમૃતસ્ય કેતુના ।
તસ્યેદ્ ઉ વિશ્વા ભુવનાધિ મૂર્ધનિ વયા ઇવ રુરુહુઃ સપ્ત વિસ્રુહઃ ॥

વિ યો રજાંસ્ય્ અમિમીત સુક્રતુર્ વૈશ્વાનરો વિ દિવો રોચના કવિઃ ।
પરિ યો વિશ્વા ભુવનાનિ પપ્રથે ઽદબ્ધો ગોપા અમૃતસ્ય રક્ષિતા ॥