ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.004

યથા હોતર્ મનુષો દેવતાતા યજ્ઞેભિઃ સૂનો સહસો યજાસિ ।
એવા નો અદ્ય સમના સમાનાન્ ઉશન્ન્ અગ્ન ઉશતો યક્ષિ દેવાન્ ॥

સ નો વિભાવા ચક્ષણિર્ ન વસ્તોર્ અગ્નિર્ વન્દારુ વેદ્યશ્ ચનો ધાત્ ।
વિશ્વાયુર્ યો અમૃતો મર્ત્યેષૂષર્ભુદ્ ભૂદ્ અતિથિર્ જાતવેદાઃ ॥

દ્યાવો ન યસ્ય પનયન્ત્ય્ અભ્વમ્ ભાસાંસિ વસ્તે સૂર્યો ન શુક્રઃ ।
વિ ય ઇનોત્ય્ અજરઃ પાવકો ઽશ્નસ્ય ચિચ્ છિશ્નથત્ પૂર્વ્યાણિ ॥

વદ્મા હિ સૂનો અસ્ય્ અદ્મસદ્વા ચક્રે અગ્નિર્ જનુષાજ્માન્નમ્ ।
સ ત્વં ન ઊર્જસન ઊર્જં ધા રાજેવ જેર્ અવૃકે ક્ષેષ્ય્ અન્તઃ ॥

નિતિક્તિ યો વારણમ્ અન્નમ્ અત્તિ વાયુર્ ન રાષ્ટ્ર્ય્ અત્ય્ એત્ય્ અક્તૂન્ ।
તુર્યામ યસ્ ત આદિશામ્ અરાતીર્ અત્યો ન હ્રુતઃ પતતઃ પરિહ્રુત્ ॥

આ સૂર્યો ન ભાનુમદ્ભિર્ અર્કૈર્ અગ્ને તતન્થ રોદસી વિ ભાસા ।
ચિત્રો નયત્ પરિ તમાંસ્ય્ અક્તઃ શોચિષા પત્મન્ન્ ઔશિજો ન દીયન્ ॥

ત્વાં હિ મન્દ્રતમમ્ અર્કશોકૈર્ વવૃમહે મહિ નઃ શ્રોષ્ય્ અગ્ને ।
ઇન્દ્રં ન ત્વા શવસા દેવતા વાયુમ્ પૃણન્તિ રાધસા નૃતમાઃ ॥

નૂ નો અગ્ને ઽવૃકેભિઃ સ્વસ્તિ વેષિ રાયઃ પથિભિઃ પર્ષ્ય્ અંહઃ ।
તા સૂરિભ્યો ગૃણતે રાસિ સુમ્નમ્ મદેમ શતહિમાઃ સુવીરાઃ ॥