ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.002

ત્વં હિ ક્ષૈતવદ્ યશો ઽગ્ને મિત્રો ન પત્યસે ।
ત્વં વિચર્ષણે શ્રવો વસો પુષ્ટિં ન પુષ્યસિ ॥

ત્વાં હિ ષ્મા ચર્ષણયો યજ્ઞેભિર્ ગીર્ભિર્ ઈળતે ।
ત્વાં વાજી યાત્ય્ અવૃકો રજસ્તૂર્ વિશ્વચર્ષણિઃ ॥

સજોષસ્ ત્વા દિવો નરો યજ્ઞસ્ય કેતુમ્ ઇન્ધતે ।
યદ્ ધ સ્ય માનુષો જનઃ સુમ્નાયુર્ જુહ્વે અધ્વરે ॥

ઋધદ્ યસ્ તે સુદાનવે ધિયા મર્તઃ શશમતે ।
ઊતી ષ બૃહતો દિવો દ્વિષો અંહો ન તરતિ ॥

સમિધા યસ્ ત આહુતિં નિશિતિમ્ મર્ત્યો નશત્ ।
વયાવન્તં સ પુષ્યતિ ક્ષયમ્ અગ્ને શતાયુષમ્ ॥

ત્વેષસ્ તે ધૂમ ઋણ્વતિ દિવિ ષઞ્ છુક્ર આતતઃ ।
સૂરો ન હિ દ્યુતા ત્વં કૃપા પાવક રોચસે ॥

અધા હિ વિક્ષ્વ્ ઈડ્યો ઽસિ પ્રિયો નો અતિથિઃ ।
રણ્વઃ પુરીવ જૂર્યઃ સૂનુર્ ન ત્રયયાય્યઃ ॥

ક્રત્વા હિ દ્રોણે અજ્યસે ઽગ્ને વાજી ન કૃત્વ્યઃ ।
પરિજ્મેવ સ્વધા ગયો ઽત્યો ન હ્વાર્યઃ શિશુઃ ॥

ત્વં ત્યા ચિદ્ અચ્યુતાગ્ને પશુર્ ન યવસે ।
ધામા હ યત્ તે અજર વના વૃશ્ચન્તિ શિક્વસઃ ॥

વેષિ હ્ય્ અધ્વરીયતામ્ અગ્ને હોતા દમે વિશામ્ ।
સમૃધો વિશ્પતે કૃણુ જુષસ્વ હવ્યમ્ અઙ્ગિરઃ ॥

અચ્છા નો મિત્રમહો દેવ દેવાન્ અગ્ને વોચઃ સુમતિં રોદસ્યોઃ ।
વીહિ સ્વસ્તિં સુક્ષિતિં દિવો નૄન્ દ્વિષો અંહાંસિ દુરિતા તરેમ તા તરેમ તવાવસા તરેમ ॥