ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.087

પ્ર વો મહે મતયો યન્તુ વિષ્ણવે મરુત્વતે ગિરિજા એવયામરુત્ ।
પ્ર શર્ધાય પ્રયજ્યવે સુખાદયે તવસે ભન્દદિષ્ટયે ધુનિવ્રતાય શવસે ॥

પ્ર યે જાતા મહિના યે ચ નુ સ્વયમ્ પ્ર વિદ્મના બ્રુવત એવયામરુત્ ।
ક્રત્વા તદ્ વો મરુતો નાધૃષે શવો દાના મહ્ના તદ્ એષામ્ અધૃષ્ટાસો નાદ્રયઃ ॥

પ્ર યે દિવો બૃહતઃ શૃણ્વિરે ગિરા સુશુક્વાનઃ સુભ્વ એવયામરુત્ ।
ન યેષામ્ ઇરી સધસ્થ ઈષ્ટ આઁ અગ્નયો ન સ્વવિદ્યુતઃ પ્ર સ્યન્દ્રાસો ધુનીનામ્ ॥

સ ચક્રમે મહતો નિર્ ઉરુક્રમઃ સમાનસ્માત્ સદસ એવયામરુત્ ।
યદાયુક્ત ત્મના સ્વાદ્ અધિ ષ્ણુભિર્ વિષ્પર્ધસો વિમહસો જિગાતિ શેવૃધો નૃભિઃ ॥

સ્વનો ન વો ઽમવાન્ રેજયદ્ વૃષા ત્વેષો યયિસ્ તવિષ એવયામરુત્ ।
યેના સહન્ત ઋઞ્જત સ્વરોચિષઃ સ્થારશ્માનો હિરણ્યયાઃ સ્વાયુધાસ ઇષ્મિણઃ ॥

અપારો વો મહિમા વૃદ્ધશવસસ્ ત્વેષં શવો ઽવત્વ્ એવયામરુત્ ।
સ્થાતારો હિ પ્રસિતૌ સંદૃશિ સ્થન તે ન ઉરુષ્યતા નિદઃ શુશુક્વાંસો નાગ્નયઃ ॥

તે રુદ્રાસઃ સુમખા અગ્નયો યથા તુવિદ્યુમ્ના અવન્ત્વ્ એવયામરુત્ ।
દીર્ઘમ્ પૃથુ પપ્રથે સદ્મ પાર્થિવં યેષામ્ અજ્મેષ્વ્ આ મહઃ શર્ધાંસ્ય્ અદ્ભુતૈનસામ્ ॥

અદ્વેષો નો મરુતો ગાતુમ્ એતન શ્રોતા હવં જરિતુર્ એવયામરુત્ ।
વિષ્ણોર્ મહઃ સમન્યવો યુયોતન સ્મદ્ રથ્યો3 ન દંસનાપ દ્વેષાંસિ સનુતઃ ॥

ગન્તા નો યજ્ઞં યજ્ઞિયાઃ સુશમિ શ્રોતા હવમ્ અરક્ષ એવયામરુત્ ।
જ્યેષ્ઠાસો ન પર્વતાસો વ્યોમનિ યૂયં તસ્ય પ્રચેતસઃ સ્યાત દુર્ધર્તવો નિદઃ ॥