ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.085

પ્ર સમ્રાજે બૃહદ્ અર્ચા ગભીરમ્ બ્રહ્મ પ્રિયં વરુણાય શ્રુતાય ।
વિ યો જઘાન શમિતેવ ચર્મોપસ્તિરે પૃથિવીં સૂર્યાય ॥

વનેષુ વ્ય્ અ1ન્તરિક્ષં તતાન વાજમ્ અર્વત્સુ પય ઉસ્રિયાસુ ।
હૃત્સુ ક્રતું વરુણો અપ્સ્વ્ અ1ગ્નિં દિવિ સૂર્યમ્ અદધાત્ સોમમ્ અદ્રૌ ॥

નીચીનબારં વરુણઃ કવન્ધમ્ પ્ર સસર્જ રોદસી અન્તરિક્ષમ્ ।
તેન વિશ્વસ્ય ભુવનસ્ય રાજા યવં ન વૃષ્ટિર્ વ્ય્ ઉનત્તિ ભૂમ ॥

ઉનત્તિ ભૂમિમ્ પૃથિવીમ્ ઉત દ્યાં યદા દુગ્ધં વરુણો વષ્ટ્ય્ આદ્ ઇત્ ।
સમ્ અભ્રેણ વસત પર્વતાસસ્ તવિષીયન્તઃ શ્રથયન્ત વીરાઃ ॥

ઇમામ્ ઊ ષ્વ્ આસુરસ્ય શ્રુતસ્ય મહીમ્ માયાં વરુણસ્ય પ્ર વોચમ્ ।
માનેનેવ તસ્થિવાઁ અન્તરિક્ષે વિ યો મમે પૃથિવીં સૂર્યેણ ॥

ઇમામ્ ઊ નુ કવિતમસ્ય માયામ્ મહીં દેવસ્ય નકિર્ આ દધર્ષ ।
એકં યદ્ ઉદ્ના ન પૃણન્ત્ય્ એનીર્ આસિઞ્ચન્તીર્ અવનયઃ સમુદ્રમ્ ॥

અર્યમ્યં વરુણ મિત્ર્યં વા સખાયં વા સદમ્ ઇદ્ ભ્રાતરં વા ।
વેશં વા નિત્યં વરુણારણં વા યત્ સીમ્ આગશ્ ચકૃમા શિશ્રથસ્ તત્ ॥

કિતવાસો યદ્ રિરિપુર્ ન દીવિ યદ્ વા ઘા સત્યમ્ ઉત યન્ ન વિદ્મ ।
સર્વા તા વિ ષ્ય શિથિરેવ દેવાધા તે સ્યામ વરુણ પ્રિયાસઃ ॥