ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.066

આ ચિકિતાન સુક્રતૂ દેવૌ મર્ત રિશાદસા ।
વરુણાય ઋતપેશસે દધીત પ્રયસે મહે ॥

તા હિ ક્ષત્રમ્ અવિહ્રુતં સમ્યગ્ અસુર્ય1મ્ આશાતે ।
અધ વ્રતેવ માનુષં સ્વ1ર્ ણ ધાયિ દર્શતમ્ ॥

તા વામ્ એષે રથાનામ્ ઉર્વીં ગવ્યૂતિમ્ એષામ્ ।
રાતહવ્યસ્ય સુષ્ટુતિં દધૃક્ સ્તોમૈર્ મનામહે ॥

અધા હિ કાવ્યા યુવં દક્ષસ્ય પૂર્ભિર્ અદ્ભુતા ।
નિ કેતુના જનાનાં ચિકેથે પૂતદક્ષસા ॥

તદ્ ઋતમ્ પૃથિવિ બૃહચ્ છ્રવએષ ઋષીણામ્ ।
જ્રયસાનાવ્ અરમ્ પૃથ્વ્ અતિ ક્ષરન્તિ યામભિઃ ॥

આ યદ્ વામ્ ઈયચક્ષસા મિત્ર વયં ચ સૂરયઃ ।
વ્યચિષ્ઠે બહુપાય્યે યતેમહિ સ્વરાજ્યે ॥