ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.047

પ્રયુઞ્જતી દિવ એતિ બ્રુવાણા મહી માતા દુહિતુર્ બોધયન્તી ।
આવિવાસન્તી યુવતિર્ મનીષા પિતૃભ્ય આ સદને જોહુવાના ॥

અજિરાસસ્ તદપ ઈયમાના આતસ્થિવાંસો અમૃતસ્ય નાભિમ્ ।
અનન્તાસ ઉરવો વિશ્વતઃ સીમ્ પરિ દ્યાવાપૃથિવી યન્તિ પન્થાઃ ॥

ઉક્ષા સમુદ્રો અરુષઃ સુપર્ણઃ પૂર્વસ્ય યોનિમ્ પિતુર્ આ વિવેશ ।
મધ્યે દિવો નિહિતઃ પૃશ્નિર્ અશ્મા વિ ચક્રમે રજસસ્ પાત્ય્ અન્તૌ ॥

ચત્વાર ઈમ્ બિભ્રતિ ક્ષેમયન્તો દશ ગર્ભં ચરસે ધાપયન્તે ।
ત્રિધાતવઃ પરમા અસ્ય ગાવો દિવશ્ ચરન્તિ પરિ સદ્યો અન્તાન્ ॥

ઇદં વપુર્ નિવચનં જનાસશ્ ચરન્તિ યન્ નદ્યસ્ તસ્થુર્ આપઃ ।
દ્વે યદ્ ઈમ્ બિભૃતો માતુર્ અન્યે ઇહેહ જાતે યમ્યા3 સબન્ધૂ ॥

વિ તન્વતે ધિયો અસ્મા અપાંસિ વસ્ત્રા પુત્રાય માતરો વયન્તિ ।
ઉપપ્રક્ષે વૃષણો મોદમાના દિવસ્ પથા વધ્વો યન્ત્ય્ અચ્છ ॥

તદ્ અસ્તુ મિત્રાવરુણા તદ્ અગ્ને શં યોર્ અસ્મભ્યમ્ ઇદમ્ અસ્તુ શસ્તમ્ ।
અશીમહિ ગાધમ્ ઉત પ્રતિષ્ઠાં નમો દિવે બૃહતે સાદનાય ॥