ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.032

અદર્દર્ ઉત્સમ્ અસૃજો વિ ખાનિ ત્વમ્ અર્ણવાન્ બદ્બધાનાઁ અરમ્ણાઃ ।
મહાન્તમ્ ઇન્દ્ર પર્વતં વિ યદ્ વઃ સૃજો વિ ધારા અવ દાનવં હન્ ॥

ત્વમ્ ઉત્સાઁ ઋતુભિર્ બદ્બધાનાઁ અરંહ ઊધઃ પર્વતસ્ય વજ્રિન્ ।
અહિં ચિદ્ ઉગ્ર પ્રયુતં શયાનં જઘન્વાઁ ઇન્દ્ર તવિષીમ્ અધત્થાઃ ॥

ત્યસ્ય ચિન્ મહતો નિર્ મૃગસ્ય વધર્ જઘાન તવિષીભિર્ ઇન્દ્રઃ ।
ય એક ઇદ્ અપ્રતિર્ મન્યમાન આદ્ અસ્માદ્ અન્યો અજનિષ્ટ તવ્યાન્ ॥

ત્યં ચિદ્ એષાં સ્વધયા મદન્તમ્ મિહો નપાતં સુવૃધં તમોગામ્ ।
વૃષપ્રભર્મા દાનવસ્ય ભામં વજ્રેણ વજ્રી નિ જઘાન શુષ્ણમ્ ॥

ત્યં ચિદ્ અસ્ય ક્રતુભિર્ નિષત્તમ્ અમર્મણો વિદદ્ ઇદ્ અસ્ય મર્મ ।
યદ્ ઈં સુક્ષત્ર પ્રભૃતા મદસ્ય યુયુત્સન્તં તમસિ હર્મ્યે ધાઃ ॥

ત્યં ચિદ્ ઇત્થા કત્પયં શયાનમ્ અસૂર્યે તમસિ વાવૃધાનમ્ ।
તં ચિન્ મન્દાનો વૃષભઃ સુતસ્યોચ્ચૈર્ ઇન્દ્રો અપગૂર્યા જઘાન ॥

ઉદ્ યદ્ ઇન્દ્રો મહતે દાનવાય વધર્ યમિષ્ટ સહો અપ્રતીતમ્ ।
યદ્ ઈં વજ્રસ્ય પ્રભૃતૌ દદાભ વિશ્વસ્ય જન્તોર્ અધમં ચકાર ॥

ત્યં ચિદ્ અર્ણમ્ મધુપં શયાનમ્ અસિન્વં વવ્રમ્ મહ્ય્ આદદ્ ઉગ્રઃ ।
અપાદમ્ અત્રમ્ મહતા વધેન નિ દુર્યોણ આવૃણઙ્ મૃધ્રવાચમ્ ॥

કો અસ્ય શુષ્મં તવિષીં વરાત એકો ધના ભરતે અપ્રતીતઃ ।
ઇમે ચિદ્ અસ્ય જ્રયસો નુ દેવી ઇન્દ્રસ્યૌજસો ભિયસા જિહાતે ॥

ન્ય્ અસ્મૈ દેવી સ્વધિતિર્ જિહીત ઇન્દ્રાય ગાતુર્ ઉશતીવ યેમે ।
સં યદ્ ઓજો યુવતે વિશ્વમ્ આભિર્ અનુ સ્વધાવ્ને ક્ષિતયો નમન્ત ॥

એકં નુ ત્વા સત્પતિમ્ પાઞ્ચજન્યં જાતં શૃણોમિ યશસં જનેષુ ।
તમ્ મે જગૃભ્ર આશસો નવિષ્ઠં દોષા વસ્તોર્ હવમાનાસ ઇન્દ્રમ્ ॥

એવા હિ ત્વામ્ ઋતુથા યાતયન્તમ્ મઘા વિપ્રેભ્યો દદતં શૃણોમિ ।
કિં તે બ્રહ્માણો ગૃહતે સખાયો યે ત્વાયા નિદધુઃ કામમ્ ઇન્દ્ર ॥