ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.017

આ યજ્ઞૈર્ દેવ મર્ત્ય ઇત્થા તવ્યાંસમ્ ઊતયે ।
અગ્નિં કૃતે સ્વધ્વરે પૂરુર્ ઈળીતાવસે ॥

અસ્ય હિ સ્વયશસ્તર આસા વિધર્મન્ મન્યસે ।
તં નાકં ચિત્રશોચિષમ્ મન્દ્રમ્ પરો મનીષયા ॥

અસ્ય વાસા ઉ અર્ચિષા ય આયુક્ત તુજા ગિરા ।
દિવો ન યસ્ય રેતસા બૃહચ્ છોચન્ત્ય્ અર્ચયઃ ॥

અસ્ય ક્રત્વા વિચેતસો દસ્મસ્ય વસુ રથ આ ।
અધા વિશ્વાસુ હવ્યો ઽગ્નિર્ વિક્ષુ પ્ર શસ્યતે ॥

નૂ ન ઇદ્ ધિ વાર્યમ્ આસા સચન્ત સૂરયઃ ।
ઊર્જો નપાદ્ અભિષ્ટયે પાહિ શગ્ધિ સ્વસ્તય ઉતૈધિ પૃત્સુ નો વૃધે ॥