ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.012

પ્રાગ્નયે બૃહતે યજ્ઞિયાય ઋતસ્ય વૃષ્ણે અસુરાય મન્મ ।
ઘૃતં ન યજ્ઞ આસ્યે3 સુપૂતં ગિરમ્ ભરે વૃષભાય પ્રતીચીમ્ ॥

ઋતં ચિકિત્વ ઋતમ્ ઇચ્ ચિકિદ્ધ્ય્ ઋતસ્ય ધારા અનુ તૃન્ધિ પૂર્વીઃ ।
નાહં યાતું સહસા ન દ્વયેન ઋતં સપામ્ય્ અરુષસ્ય વૃષ્ણઃ ॥

કયા નો અગ્ન ઋતયન્ન્ ઋતેન ભુવો નવેદા ઉચથસ્ય નવ્યઃ ।
વેદા મે દેવ ઋતુપા ઋતૂનાં નાહમ્ પતિં સનિતુર્ અસ્ય રાયઃ ॥

કે તે અગ્ને રિપવે બન્ધનાસઃ કે પાયવઃ સનિષન્ત દ્યુમન્તઃ ।
કે ધાસિમ્ અગ્ને અનૃતસ્ય પાન્તિ ક આસતો વચસઃ સન્તિ ગોપાઃ ॥

સખાયસ્ તે વિષુણા અગ્ન એતે શિવાસઃ સન્તો અશિવા અભૂવન્ ।
અધૂર્ષત સ્વયમ્ એતે વચોભિર્ ઋજૂયતે વૃજિનાનિ બ્રુવન્તઃ ॥

યસ્ તે અગ્ને નમસા યજ્ઞમ્ ઈટ્ટ ઋતં સ પાત્ય્ અરુષસ્ય વૃષ્ણઃ ।
તસ્ય ક્ષયઃ પૃથુર્ આ સાધુર્ એતુ પ્રસર્સ્રાણસ્ય નહુષસ્ય શેષઃ ॥