ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.002

કુમારમ્ માતા યુવતિઃ સમુબ્ધં ગુહા બિભર્તિ ન દદાતિ પિત્રે ।
અનીકમ્ અસ્ય ન મિનજ્ જનાસઃ પુરઃ પશ્યન્તિ નિહિતમ્ અરતૌ ॥

કમ્ એતં ત્વં યુવતે કુમારમ્ પેષી બિભર્ષિ મહિષી જજાન ।
પૂર્વીર્ હિ ગર્ભઃ શરદો વવર્ધાપશ્યં જાતં યદ્ અસૂત માતા ॥

હિરણ્યદન્તં શુચિવર્ણમ્ આરાત્ ક્ષેત્રાદ્ અપશ્યમ્ આયુધા મિમાનમ્ ।
દદાનો અસ્મા અમૃતં વિપૃક્વત્ કિમ્ મામ્ અનિન્દ્રાઃ કૃણવન્ન્ અનુક્થાઃ ॥

ક્ષેત્રાદ્ અપશ્યં સનુતશ્ ચરન્તં સુમદ્ યૂથં ન પુરુ શોભમાનમ્ ।
ન તા અગૃભ્રન્ન્ અજનિષ્ટ હિ ષઃ પલિક્નીર્ ઇદ્ યુવતયો ભવન્તિ ॥

કે મે મર્યકં વિ યવન્ત ગોભિર્ ન યેષાં ગોપા અરણશ્ ચિદ્ આસ ।
ય ઈં જગૃભુર્ અવ તે સૃજન્ત્વ્ આજાતિ પશ્વ ઉપ નશ્ ચિકિત્વાન્ ॥

વસાં રાજાનં વસતિં જનાનામ્ અરાતયો નિ દધુર્ મર્ત્યેષુ ।
બ્રહ્માણ્ય્ અત્રેર્ અવ તં સૃજન્તુ નિન્દિતારો નિન્દ્યાસો ભવન્તુ ॥

શુનશ્ ચિચ્ છેપં નિદિતં સહસ્રાદ્ યૂપાદ્ અમુઞ્ચો અશમિષ્ટ હિ ષઃ ।
એવાસ્મદ્ અગ્ને વિ મુમુગ્ધિ પાશાન્ હોતશ્ ચિકિત્વ ઇહ તૂ નિષદ્ય ॥

હૃણીયમાનો અપ હિ મદ્ ઐયેઃ પ્ર મે દેવાનાં વ્રતપા ઉવાચ ।
ઇન્દ્રો વિદ્વાઁ અનુ હિ ત્વા ચચક્ષ તેનાહમ્ અગ્ને અનુશિષ્ટ આગામ્ ॥

વિ જ્યોતિષા બૃહતા ભાત્ય્ અગ્નિર્ આવિર્ વિશ્વાનિ કૃણુતે મહિત્વા ।
પ્રાદેવીર્ માયાઃ સહતે દુરેવાઃ શિશીતે શૃઙ્ગે રક્ષસે વિનિક્ષે ॥

ઉત સ્વાનાસો દિવિ ષન્ત્વ્ અગ્નેસ્ તિગ્માયુધા રક્ષસે હન્તવા ઉ ।
મદે ચિદ્ અસ્ય પ્ર રુજન્તિ ભામા ન વરન્તે પરિબાધો અદેવીઃ ॥

એતં તે સ્તોમં તુવિજાત વિપ્રો રથં ન ધીરઃ સ્વપા અતક્ષમ્ ।
યદીદ્ અગ્ને પ્રતિ ત્વં દેવ હર્યાઃ સ્વર્વતીર્ અપ એના જયેમ ॥

તુવિગ્રીવો વૃષભો વાવૃધાનો ઽશત્ર્વ્ અ1ર્યઃ સમ્ અજાતિ વેદઃ ।
ઇતીમમ્ અગ્નિમ્ અમૃતા અવોચન્ બર્હિષ્મતે મનવે શર્મ યંસદ્ ધવિષ્મતે મનવે શર્મ યંસત્ ॥