ઋગ્વેદ · અધ્યાય 4.057

ક્ષેત્રસ્ય પતિના વયં હિતેનેવ જયામસિ ।
ગામ્ અશ્વમ્ પોષયિત્ન્વ્ આ સ નો મૃળાતીદૃશે ॥

ક્ષેત્રસ્ય પતે મધુમન્તમ્ ઊર્મિં ધેનુર્ ઇવ પયો અસ્માસુ ધુક્ષ્વ ।
મધુશ્ચુતં ઘૃતમ્ ઇવ સુપૂતમ્ ઋતસ્ય નઃ પતયો મૃળયન્તુ ॥

મધુમતીર્ ઓષધીર્ દ્યાવ આપો મધુમન્ નો ભવત્વ્ અન્તરિક્ષમ્ ।
ક્ષેત્રસ્ય પતિર્ મધુમાન્ નો અસ્ત્વ્ અરિષ્યન્તો અન્વ્ એનં ચરેમ ॥

શુનં વાહાઃ શુનં નરઃ શુનં કૃષતુ લાઙ્ગલમ્ ।
શુનં વરત્રા બધ્યન્તાં શુનમ્ અષ્ટ્રામ્ ઉદ્ ઇઙ્ગય ॥

શુનાસીરાવ્ ઇમાં વાચં જુષેથાં યદ્ દિવિ ચક્રથુઃ પયઃ ।
તેનેમામ્ ઉપ સિઞ્ચતમ્ ॥

અર્વાચી સુભગે ભવ સીતે વન્દામહે ત્વા ।
યથા નઃ સુભગાસસિ યથા નઃ સુફલાસસિ ॥

ઇન્દ્રઃ સીતાં નિ ગૃહ્ણાતુ તામ્ પૂષાનુ યચ્છતુ ।
સા નઃ પયસ્વતી દુહામ્ ઉત્તરામ્-ઉત્તરાં સમામ્ ॥

શુનં નઃ ફાલા વિ કૃષન્તુ ભૂમિં શુનં કીનાશા અભિ યન્તુ વાહૈઃ ।
શુનમ્ પર્જન્યો મધુના પયોભિઃ શુનાસીરા શુનમ્ અસ્માસુ ધત્તમ્ ॥