ઋગ્વેદ · અધ્યાય 4.044

તં વાં રથં વયમ્ અદ્યા હુવેમ પૃથુજ્રયમ્ અશ્વિના સંગતિં ગોઃ ।
યઃ સૂર્યાં વહતિ વન્ધુરાયુર્ ગિર્વાહસમ્ પુરુતમં વસૂયુમ્ ॥

યુવં શ્રિયમ્ અશ્વિના દેવતા તાં દિવો નપાતા વનથઃ શચીભિઃ ।
યુવોર્ વપુર્ અભિ પૃક્ષઃ સચન્તે વહન્તિ યત્ કકુહાસો રથે વામ્ ॥

કો વામ્ અદ્યા કરતે રાતહવ્ય ઊતયે વા સુતપેયાય વાર્કૈઃ ।
ઋતસ્ય વા વનુષે પૂર્વ્યાય નમો યેમાનો અશ્વિના વવર્તત્ ॥

હિરણ્યયેન પુરુભૂ રથેનેમં યજ્ઞં નાસત્યોપ યાતમ્ ।
પિબાથ ઇન્ મધુનઃ સોમ્યસ્ય દધથો રત્નં વિધતે જનાય ॥

આ નો યાતં દિવો અચ્છા પૃથિવ્યા હિરણ્યયેન સુવૃતા રથેન ।
મા વામ્ અન્યે નિ યમન્ દેવયન્તઃ સં યદ્ દદે નાભિઃ પૂર્વ્યા વામ્ ॥

નૂ નો રયિમ્ પુરુવીરમ્ બૃહન્તં દસ્રા મિમાથામ્ ઉભયેષ્વ્ અસ્મે ।
નરો યદ્ વામ્ અશ્વિના સ્તોમમ્ આવન્ સધસ્તુતિમ્ આજમીળ્હાસો અગ્મન્ ॥

ઇહેહ યદ્ વાં સમના પપૃક્ષે સેયમ્ અસ્મે સુમતિર્ વાજરત્ના ।
ઉરુષ્યતં જરિતારં યુવં હ શ્રિતઃ કામો નાસત્યા યુવદ્રિક્ ॥