ઋગ્વેદ · અધ્યાય 4.013

પ્રત્ય્ અગ્નિર્ ઉષસામ્ અગ્રમ્ અખ્યદ્ વિભાતીનાં સુમના રત્નધેયમ્ ।
યાતમ્ અશ્વિના સુકૃતો દુરોણમ્ ઉત્ સૂર્યો જ્યોતિષા દેવ એતિ ॥

ઊર્ધ્વમ્ ભાનું સવિતા દેવો અશ્રેદ્ દ્રપ્સં દવિધ્વદ્ ગવિષો ન સત્વા ।
અનુ વ્રતં વરુણો યન્તિ મિત્રો યત્ સૂર્યં દિવ્ય્ આરોહયન્તિ ॥

યં સીમ્ અકૃણ્વન્ તમસે વિપૃચે ધ્રુવક્ષેમા અનવસ્યન્તો અર્થમ્ ।
તં સૂર્યં હરિતઃ સપ્ત યહ્વીઃ સ્પશં વિશ્વસ્ય જગતો વહન્તિ ॥

વહિષ્ઠેભિર્ વિહરન્ યાસિ તન્તુમ્ અવવ્યયન્ન્ અસિતં દેવ વસ્મ ।
દવિધ્વતો રશ્મયઃ સૂર્યસ્ય ચર્મેવાવાધુસ્ તમો અપ્સ્વ્ અ1ન્તઃ ॥

અનાયતો અનિબદ્ધઃ કથાયં ન્યઙ્ઙ્ ઉત્તાનો ઽવ પદ્યતે ન ।
કયા યાતિ સ્વધયા કો દદર્શ દિવઃ સ્કમ્ભઃ સમૃતઃ પાતિ નાકમ્ ॥