ઋગ્વેદ · અધ્યાય 4.012

યસ્ ત્વામ્ અગ્ન ઇનધતે યતસ્રુક્ ત્રિસ્ તે અન્નં કૃણવત્ સસ્મિન્ન્ અહન્ ।
સ સુ દ્યુમ્નૈર્ અભ્ય્ અસ્તુ પ્રસક્ષત્ તવ ક્રત્વા જાતવેદશ્ ચિકિત્વાન્ ॥

ઇધ્મં યસ્ તે જભરચ્ છશ્રમાણો મહો અગ્ને અનીકમ્ આ સપર્યન્ ।
સ ઇધાનઃ પ્રતિ દોષામ્ ઉષાસમ્ પુષ્યન્ રયિં સચતે ઘ્નન્ન્ અમિત્રાન્ ॥

અગ્નિર્ ઈશે બૃહતઃ ક્ષત્રિયસ્યાગ્નિર્ વાજસ્ય પરમસ્ય રાયઃ ।
દધાતિ રત્નં વિધતે યવિષ્ઠો વ્ય્ આનુષઙ્ મર્ત્યાય સ્વધાવાન્ ॥

યચ્ ચિદ્ ધિ તે પુરુષત્રા યવિષ્ઠાચિત્તિભિશ્ ચકૃમા કચ્ ચિદ્ આગઃ ।
કૃધી ષ્વ્ અ1સ્માઁ અદિતેર્ અનાગાન્ વ્ય્ એનાંસિ શિશ્રથો વિષ્વગ્ અગ્ને ॥

મહશ્ ચિદ્ અગ્ન એનસો અભીક ઊર્વાદ્ દેવાનામ્ ઉત મર્ત્યાનામ્ ।
મા તે સખાયઃ સદમ્ ઇદ્ રિષામ યચ્છા તોકાય તનયાય શં યોઃ ॥

યથા હ ત્યદ્ વસવો ગૌર્યં ચિત્ પદિ ષિતામ્ અમુઞ્ચતા યજત્રાઃ ।
એવો ષ્વ્ અ1સ્મન્ મુઞ્ચતા વ્ય્ અંહઃ પ્ર તાર્ય્ અગ્ને પ્રતરં ન આયુઃ ॥