ઋગ્વેદ · અધ્યાય 4.011

ભદ્રં તે અગ્ને સહસિન્ન્ અનીકમ્ ઉપાક આ રોચતે સૂર્યસ્ય ।
રુશદ્ દૃશે દદૃશે નક્તયા ચિદ્ અરૂક્ષિતં દૃશ આ રૂપે અન્નમ્ ॥

વિ ષાહ્ય્ અગ્ને ગૃણતે મનીષાં ખં વેપસા તુવિજાત સ્તવાનઃ ।
વિશ્વેભિર્ યદ્ વાવનઃ શુક્ર દેવૈસ્ તન્ નો રાસ્વ સુમહો ભૂરિ મન્મ ॥

ત્વદ્ અગ્ને કાવ્યા ત્વન્ મનીષાસ્ ત્વદ્ ઉક્થા જાયન્તે રાધ્યાનિ ।
ત્વદ્ એતિ દ્રવિણં વીરપેશા ઇત્થાધિયે દાશુષે મર્ત્યાય ॥

ત્વદ્ વાજી વાજમ્ભરો વિહાયા અભિષ્ટિકૃજ્ જાયતે સત્યશુષ્મઃ ।
ત્વદ્ રયિર્ દેવજૂતો મયોભુસ્ ત્વદ્ આશુર્ જૂજુવાઁ અગ્ને અર્વા ॥

ત્વામ્ અગ્ને પ્રથમં દેવયન્તો દેવમ્ મર્તા અમૃત મન્દ્રજિહ્વમ્ ।
દ્વેષોયુતમ્ આ વિવાસન્તિ ધીભિર્ દમૂનસં ગૃહપતિમ્ અમૂરમ્ ॥

આરે અસ્મદ્ અમતિમ્ આરે અંહ આરે વિશ્વાં દુર્મતિં યન્ નિપાસિ ।
દોષા શિવઃ સહસઃ સૂનો અગ્ને યં દેવ આ ચિત્ સચસે સ્વસ્તિ ॥