ઋગ્વેદ · અધ્યાય 3.057

પ્ર મે વિવિક્વાઁ અવિદન્ મનીષાં ધેનું ચરન્તીમ્ પ્રયુતામ્ અગોપામ્ ।
સદ્યશ્ ચિદ્ યા દુદુહે ભૂરિ ધાસેર્ ઇન્દ્રસ્ તદ્ અગ્નિઃ પનિતારો અસ્યાઃ ॥

ઇન્દ્રઃ સુ પૂષા વૃષણા સુહસ્તા દિવો ન પ્રીતાઃ શશયં દુદુહ્રે ।
વિશ્વે યદ્ અસ્યાં રણયન્ત દેવાઃ પ્ર વો ઽત્ર વસવઃ સુમ્નમ્ અશ્યામ્ ॥

યા જામયો વૃષ્ણ ઇચ્છન્તિ શક્તિં નમસ્યન્તીર્ જાનતે ગર્ભમ્ અસ્મિન્ ।
અચ્છા પુત્રં ધેનવો વાવશાના મહશ્ ચરન્તિ બિભ્રતં વપૂંષિ ॥

અચ્છા વિવક્મિ રોદસી સુમેકે ગ્રાવ્ણો યુજાનો અધ્વરે મનીષા ।
ઇમા ઉ તે મનવે ભૂરિવારા ઊર્ધ્વા ભવન્તિ દર્શતા યજત્રાઃ ॥

યા તે જિહ્વા મધુમતી સુમેધા અગ્ને દેવેષૂચ્યત ઉરૂચી ।
તયેહ વિશ્વાઁ અવસે યજત્રાન્ આ સાદય પાયયા ચા મધૂનિ ॥

યા તે અગ્ને પર્વતસ્યેવ ધારાસશ્ચન્તી પીપયદ્ દેવ ચિત્રા ।
તામ્ અસ્મભ્યમ્ પ્રમતિં જાતવેદો વસો રાસ્વ સુમતિં વિશ્વજન્યામ્ ॥