ઋગ્વેદ · અધ્યાય 3.009

સખાયસ્ ત્વા વવૃમહે દેવમ્ મર્તાસ ઊતયે ।
અપાં નપાતં સુભગં સુદીદિતિં સુપ્રતૂર્તિમ્ અનેહસમ્ ॥

કાયમાનો વના ત્વં યન્ માતૄર્ અજગન્ન્ અપઃ ।
ન તત્ તે અગ્ને પ્રમૃષે નિવર્તનં યદ્ દૂરે સન્ન્ ઇહાભવઃ ॥

અતિ તૃષ્ટં વવક્ષિથાથૈવ સુમના અસિ ।
પ્ર-પ્રાન્યે યન્તિ પર્ય્ અન્ય આસતે યેષાં સખ્યે અસિ શ્રિતઃ ॥

ઈયિવાંસમ્ અતિ સ્રિધઃ શશ્વતીર્ અતિ સશ્ચતઃ ।
અન્વ્ ઈમ્ અવિન્દન્ નિચિરાસો અદ્રુહો ઽપ્સુ સિંહમ્ ઇવ શ્રિતમ્ ॥

સસૃવાંસમ્ ઇવ ત્મનાગ્નિમ્ ઇત્થા તિરોહિતમ્ ।
ઐનં નયન્ માતરિશ્વા પરાવતો દેવેભ્યો મથિતમ્ પરિ ॥

તં ત્વા મર્તા અગૃભ્ણત દેવેભ્યો હવ્યવાહન ।
વિશ્વાન્ યદ્ યજ્ઞાઁ અભિપાસિ માનુષ તવ ક્રત્વા યવિષ્ઠ્ય ॥

તદ્ ભદ્રં તવ દંસના પાકાય ચિચ્ છદયતિ ।
ત્વાં યદ્ અગ્ને પશવઃ સમાસતે સમિદ્ધમ્ અપિશર્વરે ॥

આ જુહોતા સ્વધ્વરં શીરમ્ પાવકશોચિષમ્ ।
આશું દૂતમ્ અજિરમ્ પ્રત્નમ્ ઈડ્યં શ્રુષ્ટી દેવં સપર્યત ॥

ત્રીણિ શતા ત્રી સહસ્રાણ્ય્ અગ્નિં ત્રિંશચ્ ચ દેવા નવ ચાસપર્યન્ ।
ઔક્ષન્ ઘૃતૈર્ અસ્તૃણન્ બર્હિર્ અસ્મા આદ્ ઇદ્ ધોતારં ન્ય્ અસાદયન્ત ॥