ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.037

મન્દસ્વ હોત્રાદ્ અનુ જોષમ્ અન્ધસો ઽધ્વર્યવઃ સ પૂર્ણાં વષ્ટ્ય્ આસિચમ્ ।
તસ્મા એતમ્ ભરત તદ્વશો દદિર્ હોત્રાત્ સોમં દ્રવિણોદઃ પિબ ઋતુભિઃ ॥

યમ્ ઉ પૂર્વમ્ અહુવે તમ્ ઇદં હુવે સેદ્ ઉ હવ્યો દદિર્ યો નામ પત્યતે ।
અધ્વર્યુભિઃ પ્રસ્થિતં સોમ્યમ્ મધુ પોત્રાત્ સોમં દ્રવિણોદઃ પિબ ઋતુભિઃ ॥

મેદ્યન્તુ તે વહ્નયો યેભિર્ ઈયસે ઽરિષણ્યન્ વીળયસ્વા વનસ્પતે ।
આયૂયા ધૃષ્ણો અભિગૂર્યા ત્વં નેષ્ટ્રાત્ સોમં દ્રવિણોદઃ પિબ ઋતુભિઃ ॥

અપાદ્ ધોત્રાદ્ ઉત પોત્રાદ્ અમત્તોત નેષ્ટ્રાદ્ અજુષત પ્રયો હિતમ્ ।
તુરીયમ્ પાત્રમ્ અમૃક્તમ્ અમર્ત્યં દ્રવિણોદાઃ પિબતુ દ્રાવિણોદસઃ ॥

અર્વાઞ્ચમ્ અદ્ય યય્યં નૃવાહણં રથં યુઞ્જાથામ્ ઇહ વાં વિમોચનમ્ ।
પૃઙ્ક્તં હવીંષિ મધુના હિ કં ગતમ્ અથા સોમમ્ પિબતં વાજિનીવસૂ ॥

જોષ્ય્ અગ્ને સમિધં જોષ્ય્ આહુતિં જોષિ બ્રહ્મ જન્યં જોષિ સુષ્ટુતિમ્ ।
વિશ્વેભિર્ વિશ્વાઁ ઋતુના વસો મહ ઉશન્ દેવાઁ ઉશતઃ પાયયા હવિઃ ॥