ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.036

તુભ્યં હિન્વાનો વસિષ્ટ ગા અપો ઽધુક્ષન્ સીમ્ અવિભિર્ અદ્રિભિર્ નરઃ ।
પિબેન્દ્ર સ્વાહા પ્રહુતં વષટ્કૃતં હોત્રાદ્ આ સોમમ્ પ્રથમો ય ઈશિષે ॥

યજ્ઞૈઃ સમ્મિશ્લાઃ પૃષતીભિર્ ઋષ્ટિભિર્ યામઞ્ છુભ્રાસો અઞ્જિષુ પ્રિયા ઉત ।
આસદ્યા બર્હિર્ ભરતસ્ય સૂનવઃ પોત્રાદ્ આ સોમમ્ પિબતા દિવો નરઃ ॥

અમેવ નઃ સુહવા આ હિ ગન્તન નિ બર્હિષિ સદતના રણિષ્ટન ।
અથા મન્દસ્વ જુજુષાણો અન્ધસસ્ ત્વષ્ટર્ દેવેભિર્ જનિભિઃ સુમદ્ગણઃ ॥

આ વક્ષિ દેવાઁ ઇહ વિપ્ર યક્ષિ ચોશન્ હોતર્ નિ ષદા યોનિષુ ત્રિષુ ।
પ્રતિ વીહિ પ્રસ્થિતં સોમ્યમ્ મધુ પિબાગ્નીધ્રાત્ તવ ભાગસ્ય તૃપ્ણુહિ ॥

એષ સ્ય તે તન્વો નૃમ્ણવર્ધનઃ સહ ઓજઃ પ્રદિવિ બાહ્વોર્ હિતઃ ।
તુભ્યં સુતો મઘવન્ તુભ્યમ્ આભૃતસ્ ત્વમ્ અસ્ય બ્રાહ્મણાદ્ આ તૃપત્ પિબ ॥

જુષેથાં યજ્ઞમ્ બોધતં હવસ્ય મે સત્તો હોતા નિવિદઃ પૂર્વ્યા અનુ ।
અચ્છા રાજાના નમ એત્ય્ આવૃતમ્ પ્રશાસ્ત્રાદ્ આ પિબતં સોમ્યમ્ મધુ ॥