ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.027

ઇમા ગિર આદિત્યેભ્યો ઘૃતસ્નૂઃ સનાદ્ રાજભ્યો જુહ્વા જુહોમિ ।
શૃણોતુ મિત્રો અર્યમા ભગો નસ્ તુવિજાતો વરુણો દક્ષો અંશઃ ॥

ઇમં સ્તોમં સક્રતવો મે અદ્ય મિત્રો અર્યમા વરુણો જુષન્ત ।
આદિત્યાસઃ શુચયો ધારપૂતા અવૃજિના અનવદ્યા અરિષ્ટાઃ ॥

ત આદિત્યાસ ઉરવો ગભીરા અદબ્ધાસો દિપ્સન્તો ભૂર્યક્ષાઃ ।
અન્તઃ પશ્યન્તિ વૃજિનોત સાધુ સર્વં રાજભ્યઃ પરમા ચિદ્ અન્તિ ॥

ધારયન્ત આદિત્યાસો જગત્ સ્થા દેવા વિશ્વસ્ય ભુવનસ્ય ગોપાઃ ।
દીર્ઘાધિયો રક્ષમાણા અસુર્યમ્ ઋતાવાનશ્ ચયમાના ઋણાનિ ॥

વિદ્યામ્ આદિત્યા અવસો વો અસ્ય યદ્ અર્યમન્ ભય આ ચિન્ મયોભુ ।
યુષ્માકમ્ મિત્રાવરુણા પ્રણીતૌ પરિ શ્વભ્રેવ દુરિતાનિ વૃજ્યામ્ ॥

સુગો હિ વો અર્યમન્ મિત્ર પન્થા અનૃક્ષરો વરુણ સાધુર્ અસ્તિ ।
તેનાદિત્યા અધિ વોચતા નો યચ્છતા નો દુષ્પરિહન્તુ શર્મ ॥

પિપર્તુ નો અદિતી રાજપુત્રાતિ દ્વેષાંસ્ય્ અર્યમા સુગેભિઃ ।
બૃહન્ મિત્રસ્ય વરુણસ્ય શર્મોપ સ્યામ પુરુવીરા અરિષ્ટાઃ ॥

તિસ્રો ભૂમીર્ ધારયન્ ત્રીઁર્ ઉત દ્યૂન્ ત્રીણિ વ્રતા વિદથે અન્તર્ એષામ્ ।
ઋતેનાદિત્યા મહિ વો મહિત્વં તદ્ અર્યમન્ વરુણ મિત્ર ચારુ ॥

ત્રી રોચના દિવ્યા ધારયન્ત હિરણ્યયાઃ શુચયો ધારપૂતાઃ ।
અસ્વપ્નજો અનિમિષા અદબ્ધા ઉરુશંસા ઋજવે મર્ત્યાય ॥

ત્વં વિશ્વેષાં વરુણાસિ રાજા યે ચ દેવા અસુર યે ચ મર્તાઃ ।
શતં નો રાસ્વ શરદો વિચક્ષે ઽશ્યામાયૂંષિ સુધિતાનિ પૂર્વા ॥

ન દક્ષિણા વિ ચિકિતે ન સવ્યા ન પ્રાચીનમ્ આદિત્યા નોત પશ્ચા ।
પાક્યા ચિદ્ વસવો ધીર્યા ચિદ્ યુષ્માનીતો અભયં જ્યોતિર્ અશ્યામ્ ॥

યો રાજભ્ય ઋતનિભ્યો દદાશ યં વર્ધયન્તિ પુષ્ટયશ્ ચ નિત્યાઃ ।
સ રેવાન્ યાતિ પ્રથમો રથેન વસુદાવા વિદથેષુ પ્રશસ્તઃ ॥

શુચિર્ અપઃ સૂયવસા અદબ્ધ ઉપ ક્ષેતિ વૃદ્ધવયાઃ સુવીરઃ ।
નકિષ્ ટં ઘ્નન્ત્ય્ અન્તિતો ન દૂરાદ્ ય આદિત્યાનામ્ ભવતિ પ્રણીતૌ ॥

અદિતે મિત્ર વરુણોત મૃળ યદ્ વો વયં ચકૃમા કચ્ ચિદ્ આગઃ ।
ઉર્વ્ અશ્યામ્ અભયં જ્યોતિર્ ઇન્દ્ર મા નો દીર્ઘા અભિ નશન્ તમિસ્રાઃ ॥

ઉભે અસ્મૈ પીપયતઃ સમીચી દિવો વૃષ્ટિં સુભગો નામ પુષ્યન્ ।
ઉભા ક્ષયાવ્ આજયન્ યાતિ પૃત્સૂભાવ્ અર્ધૌ ભવતઃ સાધૂ અસ્મૈ ॥

યા વો માયા અભિદ્રુહે યજત્રાઃ પાશા આદિત્યા રિપવે વિચૃત્તાઃ ।
અશ્વીવ તાઁ અતિ યેષં રથેનારિષ્ટા ઉરાવ્ આ શર્મન્ સ્યામ ॥

માહમ્ મઘોનો વરુણ પ્રિયસ્ય ભૂરિદાવ્ન આ વિદં શૂનમ્ આપેઃ ।
મા રાયો રાજન્ સુયમાદ્ અવ સ્થામ્ બૃહદ્ વદેમ વિદથે સુવીરાઃ ॥