ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.019

અપાય્ય્ અસ્યાન્ધસો મદાય મનીષિણઃ સુવાનસ્ય પ્રયસઃ ।
યસ્મિન્ન્ ઇન્દ્રઃ પ્રદિવિ વાવૃધાન ઓકો દધે બ્રહ્મણ્યન્તશ્ ચ નરઃ ॥

અસ્ય મન્દાનો મધ્વો વજ્રહસ્તો ઽહિમ્ ઇન્દ્રો અર્ણોવૃતં વિ વૃશ્ચત્ ।
પ્ર યદ્ વયો ન સ્વસરાણ્ય્ અચ્છા પ્રયાંસિ ચ નદીનાં ચક્રમન્ત ॥

સ માહિન ઇન્દ્રો અર્ણો અપામ્ પ્રૈરયદ્ અહિહાચ્છા સમુદ્રમ્ ।
અજનયત્ સૂર્યં વિદદ્ ગા અક્તુનાહ્નાં વયુનાનિ સાધત્ ॥

સો અપ્રતીનિ મનવે પુરૂણીન્દ્રો દાશદ્ દાશુષે હન્તિ વૃત્રમ્ ।
સદ્યો યો નૃભ્યો અતસાય્યો ભૂત્ પસ્પૃધાનેભ્યઃ સૂર્યસ્ય સાતૌ ॥

સ સુન્વત ઇન્દ્રઃ સૂર્યમ્ આ દેવો રિણઙ્ મર્ત્યાય સ્તવાન્ ।
આ યદ્ રયિં ગુહદવદ્યમ્ અસ્મૈ ભરદ્ અંશં નૈતશો દશસ્યન્ ॥

સ રન્ધયત્ સદિવઃ સારથયે શુષ્ણમ્ અશુષં કુયવં કુત્સાય ।
દિવોદાસાય નવતિં ચ નવેન્દ્રઃ પુરો વ્ય્ ઐરચ્ છમ્બરસ્ય ॥

એવા ત ઇન્દ્રોચથમ્ અહેમ શ્રવસ્યા ન ત્મના વાજયન્તઃ ।
અશ્યામ તત્ સાપ્તમ્ આશુષાણા નનમો વધર્ અદેવસ્ય પીયોઃ ॥

એવા તે ગૃત્સમદાઃ શૂર મન્માવસ્યવો ન વયુનાનિ તક્ષુઃ ।
બ્રહ્મણ્યન્ત ઇન્દ્ર તે નવીય ઇષમ્ ઊર્જં સુક્ષિતિં સુમ્નમ્ અશ્યુઃ ॥

નૂનં સા તે પ્રતિ વરં જરિત્રે દુહીયદ્ ઇન્દ્ર દક્ષિણા મઘોની ।
શિક્ષા સ્તોતૃભ્યો માતિ ધગ્ ભગો નો બૃહદ્ વદેમ વિદથે સુવીરાઃ ॥