ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.142

અયમ્ અગ્ને જરિતા ત્વે અભૂદ્ અપિ સહસઃ સૂનો નહ્ય્ અ1ન્યદ્ અસ્ત્ય્ આપ્યમ્ ।
ભદ્રં હિ શર્મ ત્રિવરૂથમ્ અસ્તિ ત આરે હિંસાનામ્ અપ દિદ્યુમ્ આ કૃધિ ॥

પ્રવત્ તે અગ્ને જનિમા પિતૂયતઃ સાચીવ વિશ્વા ભુવના ન્ય્ ઋઞ્જસે ।
પ્ર સપ્તયઃ પ્ર સનિષન્ત નો ધિયઃ પુરશ્ ચરન્તિ પશુપા ઇવ ત્મના ॥

ઉત વા ઉ પરિ વૃણક્ષિ બપ્સદ્ બહોર્ અગ્ન ઉલપસ્ય સ્વધાવઃ ।
ઉત ખિલ્યા ઉર્વરાણામ્ ભવન્તિ મા તે હેતિં તવિષીં ચુક્રુધામ ॥

યદ્ ઉદ્વતો નિવતો યાસિ બપ્સત્ પૃથગ્ એષિ પ્રગર્ધિનીવ સેના ।
યદા તે વાતો અનુવાતિ શોચિર્ વપ્તેવ શ્મશ્રુ વપસિ પ્ર ભૂમ ॥

પ્રત્ય્ અસ્ય શ્રેણયો દદૃશ્ર એકં નિયાનમ્ બહવો રથાસઃ ।
બાહૂ યદ્ અગ્ને અનુમર્મૃજાનો ન્યઙ્ઙ્ ઉત્તાનામ્ અન્વેષિ ભૂમિમ્ ॥

ઉત્ તે શુષ્મા જિહતામ્ ઉત્ તે અર્ચિર્ ઉત્ તે અગ્ને શશમાનસ્ય વાજાઃ ।
ઉચ્ છ્વઞ્ચસ્વ નિ નમ વર્ધમાન આ ત્વાદ્ય વિશ્વે વસવઃ સદન્તુ ॥

અપામ્ ઇદં ન્યયનં સમુદ્રસ્ય નિવેશનમ્ ।
અન્યં કૃણુષ્વેતઃ પન્થાં તેન યાહિ વશાઁ અનુ ॥

આયને તે પરાયણે દૂર્વા રોહન્તુ પુષ્પિણીઃ ।
હ્રદાશ્ ચ પુણ્ડરીકાણિ સમુદ્રસ્ય ગૃહા ઇમે ॥