ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.139

સૂર્યરશ્મિર્ હરિકેશઃ પુરસ્તાત્ સવિતા જ્યોતિર્ ઉદ્ અયાઁ અજસ્રમ્ ।
તસ્ય પૂષા પ્રસવે યાતિ વિદ્વાન્ સમ્પશ્યન્ વિશ્વા ભુવનાનિ ગોપાઃ ॥

નૃચક્ષા એષ દિવો મધ્ય આસ્ત આપપ્રિવાન્ રોદસી અન્તરિક્ષમ્ ।
સ વિશ્વાચીર્ અભિ ચષ્ટે ઘૃતાચીર્ અન્તરા પૂર્વમ્ અપરં ચ કેતુમ્ ॥

રાયો બુધ્નઃ સંગમનો વસૂનાં વિશ્વા રૂપાભિ ચષ્ટે શચીભિઃ ।
દેવ ઇવ સવિતા સત્યધર્મેન્દ્રો ન તસ્થૌ સમરે ધનાનામ્ ॥

વિશ્વાવસું સોમ ગન્ધર્વમ્ આપો દદૃશુષીસ્ તદ્ ઋતેના વ્ય્ આયન્ ।
તદ્ અન્વવૈદ્ ઇન્દ્રો રારહાણ આસામ્ પરિ સૂર્યસ્ય પરિધીઁર્ અપશ્યત્ ॥

વિશ્વાવસુર્ અભિ તન્ નો ગૃણાતુ દિવ્યો ગન્ધર્વો રજસો વિમાનઃ ।
યદ્ વા ઘા સત્યમ્ ઉત યન્ ન વિદ્મ ધિયો હિન્વાનો ધિય ઇન્ નો અવ્યાઃ ॥

સસ્નિમ્ અવિન્દચ્ ચરણે નદીનામ્ અપાવૃણોદ્ દુરો અશ્મવ્રજાનામ્ ।
પ્રાસાં ગન્ધર્વો અમૃતાનિ વોચદ્ ઇન્દ્રો દક્ષમ્ પરિ જાનાદ્ અહીનામ્ ॥