ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.138

તવ ત્ય ઇન્દ્ર સખ્યેષુ વહ્નય ઋતમ્ મન્વાના વ્ય્ અદર્દિરુર્ વલમ્ ।
યત્રા દશસ્યન્ન્ ઉષસો રિણન્ન્ અપઃ કુત્સાય મન્મન્ન્ અહ્યશ્ ચ દંસયઃ ॥

અવાસૃજઃ પ્રસ્વઃ શ્વઞ્ચયો ગિરીન્ ઉદ્ આજ ઉસ્રા અપિબો મધુ પ્રિયમ્ ।
અવર્ધયો વનિનો અસ્ય દંસસા શુશોચ સૂર્ય ઋતજાતયા ગિરા ॥

વિ સૂર્યો મધ્યે અમુચદ્ રથં દિવો વિદદ્ દાસાય પ્રતિમાનમ્ આર્યઃ ।
દૃળ્હાનિ પિપ્રોર્ અસુરસ્ય માયિન ઇન્દ્રો વ્ય્ આસ્યચ્ ચકૃવાઁ ઋજિશ્વના ॥

અનાધૃષ્ટાનિ ધૃષિતો વ્ય્ આસ્યન્ નિધીઁર્ અદેવાઁ અમૃણદ્ અયાસ્યઃ ।
માસેવ સૂર્યો વસુ પુર્યમ્ આ દદે ગૃણાનઃ શત્રૂઁર્ અશૃણાદ્ વિરુક્મતા ॥

અયુદ્ધસેનો વિભ્વા વિભિન્દતા દાશદ્ વૃત્રહા તુજ્યાનિ તેજતે ।
ઇન્દ્રસ્ય વજ્રાદ્ અબિભેદ્ અભિશ્નથઃ પ્રાક્રામચ્ છુન્ધ્યૂર્ અજહાદ્ ઉષા અનઃ ॥

એતા ત્યા તે શ્રુત્યાનિ કેવલા યદ્ એક એકમ્ અકૃણોર્ અયજ્ઞમ્ ।
માસાં વિધાનમ્ અદધા અધિ દ્યવિ ત્વયા વિભિન્નમ્ ભરતિ પ્રધિમ્ પિતા ॥