ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.129

નાસદ્ આસીન્ નો સદ્ આસીત્ તદાનીં નાસીદ્ રજો નો વ્યોમા પરો યત્ ।
કિમ્ આવરીવઃ કુહ કસ્ય શર્મન્ન્ અમ્ભઃ કિમ્ આસીદ્ ગહનં ગભીરમ્ ॥

ન મૃત્યુર્ આસીદ્ અમૃતં ન તર્હિ ન રાત્ર્યા અહ્ન આસીત્ પ્રકેતઃ ।
આનીદ્ અવાતં સ્વધયા તદ્ એકં તસ્માદ્ ધાન્યન્ ન પરઃ કિં ચનાસ ॥

તમ આસીત્ તમસા ગૂળ્હમ્ અગ્રે ઽપ્રકેતં સલિલં સર્વમ્ આ ઇદમ્ ।
તુચ્છ્યેનાભ્વ્ અપિહિતં યદ્ આસીત્ તપસસ્ તન્ મહિનાજાયતૈકમ્ ॥

કામસ્ તદ્ અગ્રે સમ્ અવર્તતાધિ મનસો રેતઃ પ્રથમં યદ્ આસીત્ ।
સતો બન્ધુમ્ અસતિ નિર્ અવિન્દન્ હૃદિ પ્રતીષ્યા કવયો મનીષા ॥

તિરશ્ચીનો વિતતો રશ્મિર્ એષામ્ અધઃ સ્વિદ્ આસી3દ્ ઉપરિ સ્વિદ્ આસી3ત્ ।
રેતોધા આસન્ મહિમાન આસન્ સ્વધા અવસ્તાત્ પ્રયતિઃ પરસ્તાત્ ॥

કો અદ્ધા વેદ ક ઇહ પ્ર વોચત્ કુત આજાતા કુત ઇયં વિસૃષ્ટિઃ ।
અર્વાગ્ દેવા અસ્ય વિસર્જનેનાથા કો વેદ યત આબભૂવ ॥

ઇયં વિસૃષ્ટિર્ યત આબભૂવ યદિ વા દધે યદિ વા ન ।
યો અસ્યાધ્યક્ષઃ પરમે વ્યોમન્ સો અઙ્ગ વેદ યદિ વા ન વેદ ॥