ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.122

વસું ન ચિત્રમહસં ગૃણીષે વામં શેવમ્ અતિથિમ્ અદ્વિષેણ્યમ્ ।
સ રાસતે શુરુધો વિશ્વધાયસો ઽગ્નિર્ હોતા ગૃહપતિઃ સુવીર્યમ્ ॥

જુષાણો અગ્ને પ્રતિ હર્ય મે વચો વિશ્વાનિ વિદ્વાન્ વયુનાનિ સુક્રતો ।
ઘૃતનિર્ણિગ્ બ્રહ્મણે ગાતુમ્ એરય તવ દેવા અજનયન્ન્ અનુ વ્રતમ્ ॥

સપ્ત ધામાનિ પરિયન્ન્ અમર્ત્યો દાશદ્ દાશુષે સુકૃતે મામહસ્વ ।
સુવીરેણ રયિણાગ્ને સ્વાભુવા યસ્ ત આનટ્ સમિધા તં જુષસ્વ ॥

યજ્ઞસ્ય કેતુમ્ પ્રથમમ્ પુરોહિતં હવિષ્મન્ત ઈળતે સપ્ત વાજિનમ્ ।
શૃણ્વન્તમ્ અગ્નિં ઘૃતપૃષ્ઠમ્ ઉક્ષણમ્ પૃણન્તં દેવમ્ પૃણતે સુવીર્યમ્ ॥

ત્વં દૂતઃ પ્રથમો વરેણ્યઃ સ હૂયમાનો અમૃતાય મત્સ્વ ।
ત્વામ્ મર્જયન્ મરુતો દાશુષો ગૃહે ત્વાં સ્તોમેભિર્ ભૃગવો વિ રુરુચુઃ ॥

ઇષં દુહન્ સુદુઘાં વિશ્વધાયસં યજ્ઞપ્રિયે યજમાનાય સુક્રતો ।
અગ્ને ઘૃતસ્નુસ્ ત્રિર્ ઋતાનિ દીદ્યદ્ વર્તિર્ યજ્ઞમ્ પરિયન્ સુક્રતૂયસે ॥

ત્વામ્ ઇદ્ અસ્યા ઉષસો વ્યુષ્ટિષુ દૂતં કૃણ્વાના અયજન્ત માનુષાઃ ।
ત્વાં દેવા મહયાય્યાય વાવૃધુર્ આજ્યમ્ અગ્ને નિમૃજન્તો અધ્વરે ॥

નિ ત્વા વસિષ્ઠા અહ્વન્ત વાજિનં ગૃણન્તો અગ્ને વિદથેષુ વેધસઃ ।
રાયસ્ પોષં યજમાનેષુ ધારય યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥