ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.099

કં નશ્ ચિત્રમ્ ઇષણ્યસિ ચિકિત્વાન્ પૃથુગ્માનં વાશ્રં વાવૃધધ્યૈ ।
કત્ તસ્ય દાતુ શવસો વ્યુષ્ટૌ તક્ષદ્ વજ્રં વૃત્રતુરમ્ અપિન્વત્ ॥

સ હિ દ્યુતા વિદ્યુતા વેતિ સામ પૃથું યોનિમ્ અસુરત્વા સસાદ ।
સ સનીળેભિઃ પ્રસહાનો અસ્ય ભ્રાતુર્ ન ઋતે સપ્તથસ્ય માયાઃ ॥

સ વાજં યાતાપદુષ્પદા યન્ સ્વર્ષાતા પરિ ષદત્ સનિષ્યન્ ।
અનર્વા યચ્ છતદુરસ્ય વેદો ઘ્નઞ્ છિશ્નદેવાઁ અભિ વર્પસા ભૂત્ ॥

સ યહ્વ્યો3 ઽવનીર્ ગોષ્વ્ અર્વા જુહોતિ પ્રધન્યાસુ સસ્રિઃ ।
અપાદો યત્ર યુજ્યાસો ઽરથા દ્રોણ્યશ્વાસ ઈરતે ઘૃતં વાઃ ॥

સ રુદ્રેભિર્ અશસ્તવાર ઋભ્વા હિત્વી ગયમ્ આરેઅવદ્ય આગાત્ ।
વમ્રસ્ય મન્યે મિથુના વિવવ્રી અન્નમ્ અભીત્યારોદયન્ મુષાયન્ ॥

સ ઇદ્ દાસં તુવીરવમ્ પતિર્ દન્ ષળક્ષં ત્રિશીર્ષાણં દમન્યત્ ।
અસ્ય ત્રિતો ન્વ્ ઓજસા વૃધાનો વિપા વરાહમ્ અયોઅગ્રયા હન્ ॥

સ દ્રુહ્વણે મનુષ ઊર્ધ્વસાન આ સાવિષદ્ અર્શસાનાય શરુમ્ ।
સ નૃતમો નહુષો ઽસ્મત્ સુજાતઃ પુરો ઽભિનદ્ અર્હન્ દસ્યુહત્યે ॥

સો અભ્રિયો ન યવસ ઉદન્યન્ ક્ષયાય ગાતું વિદન્ નો અસ્મે ।
ઉપ યત્ સીદદ્ ઇન્દું શરીરૈઃ શ્યેનો ઽયોપાષ્ટિર્ હન્તિ દસ્યૂન્ ॥

સ વ્રાધતઃ શવસાનેભિર્ અસ્ય કુત્સાય શુષ્ણં કૃપણે પરાદાત્ ।
અયં કવિમ્ અનયચ્ છસ્યમાનમ્ અત્કં યો અસ્ય સનિતોત નૃણામ્ ॥

અયં દશસ્યન્ નર્યેભિર્ અસ્ય દસ્મો દેવેભિર્ વરુણો ન માયી ।
અયં કનીન ઋતુપા અવેદ્ય્ અમિમીતારરું યશ્ ચતુષ્પાત્ ॥

અસ્ય સ્તોમેભિર્ ઔશિજ ઋજિશ્વા વ્રજં દરયદ્ વૃષભેણ પિપ્રોઃ ।
સુત્વા યદ્ યજતો દીદયદ્ ગીઃ પુર ઇયાનો અભિ વર્પસા ભૂત્ ॥

એવા મહો અસુર વક્ષથાય વમ્રકઃ પડ્ભિર્ ઉપ સર્પદ્ ઇન્દ્રમ્ ।
સ ઇયાનઃ કરતિ સ્વસ્તિમ્ અસ્મા ઇષમ્ ઊર્જં સુક્ષિતિં વિશ્વમ્ આભાઃ ॥