ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.093

મહિ દ્યાવાપૃથિવી ભૂતમ્ ઉર્વી નારી યહ્વી ન રોદસી સદં નઃ ।
તેભિર્ નઃ પાતં સહ્યસ એભિર્ નઃ પાતં શૂષણિ ॥

યજ્ઞે-યજ્ઞે સ મર્ત્યો દેવાન્ સપર્યતિ ।
યઃ સુમ્નૈર્ દીર્ઘશ્રુત્તમ આવિવાસત્ય્ એનાન્ ॥

વિશ્વેષામ્ ઇરજ્યવો દેવાનાં વાર્ મહઃ ।
વિશ્વે હિ વિશ્વમહસો વિશ્વે યજ્ઞેષુ યજ્ઞિયાઃ ॥

તે ઘા રાજાનો અમૃતસ્ય મન્દ્રા અર્યમા મિત્રો વરુણઃ પરિજ્મા ।
કદ્ રુદ્રો નૃણાં સ્તુતો મરુતઃ પૂષણો ભગઃ ॥

ઉત નો નક્તમ્ અપાં વૃષણ્વસૂ સૂર્યામાસા સદનાય સધન્યા ।
સચા યત્ સાદ્ય્ એષામ્ અહિર્ બુધ્નેષુ બુધ્ન્યઃ ॥

ઉત નો દેવાવ્ અશ્વિના શુભસ્ પતી ધામભિર્ મિત્રાવરુણા ઉરુષ્યતામ્ ।
મહઃ સ રાય એષતે ઽતિ ધન્વેવ દુરિતા ॥

ઉત નો રુદ્રા ચિન્ મૃળતામ્ અશ્વિના વિશ્વે દેવાસો રથસ્પતિર્ ભગઃ ।
ઋભુર્ વાજ ઋભુક્ષણઃ પરિજ્મા વિશ્વવેદસઃ ॥

ઋભુર્ ઋભુક્ષા ઋભુર્ વિધતો મદ આ તે હરી જૂજુવાનસ્ય વાજિના ।
દુષ્ટરં યસ્ય સામ ચિદ્ ઋધગ્ યજ્ઞો ન માનુષઃ ॥

કૃધી નો અહ્રયો દેવ સવિતઃ સ ચ સ્તુષે મઘોનામ્ ।
સહો ન ઇન્દ્રો વહ્નિભિર્ ન્ય્ એષાં ચર્ષણીનાં ચક્રં રશ્મિં ન યોયુવે ॥

ઐષુ દ્યાવાપૃથિવી ધાતમ્ મહદ્ અસ્મે વીરેષુ વિશ્વચર્ષણિ શ્રવઃ ।
પૃક્ષં વાજસ્ય સાતયે પૃક્ષં રાયોત તુર્વણે ॥

એતં શંસમ્ ઇન્દ્રાસ્મયુષ્ ટ્વં કૂચિત્ સન્તં સહસાવન્ન્ અભિષ્ટયે ।
સદા પાહ્ય્ અભિષ્ટયે મેદતાં વેદતા વસો ॥

એતમ્ મે સ્તોમં તના ન સૂર્યે દ્યુતદ્યામાનં વાવૃધન્ત નૃણામ્ ।
સંવનનં નાશ્વ્યં તષ્ટેવાનપચ્યુતમ્ ॥

વાવર્ત યેષાં રાયા યુક્તૈષાં હિરણ્યયી ।
નેમધિતા ન પૌંસ્યા વૃથેવ વિષ્ટાન્તા ॥

પ્ર તદ્ દુઃશીમે પૃથવાને વેને પ્ર રામે વોચમ્ અસુરે મઘવત્સુ ।
યે યુક્ત્વાય પઞ્ચ શતાસ્મયુ પથા વિશ્રાવ્ય્ એષામ્ ॥

અધીન્ ન્વ્ અત્ર સપ્તતિં ચ સપ્ત ચ ।
સદ્યો દિદિષ્ટ તાન્વઃ સદ્યો દિદિષ્ટ પાર્થ્યઃ સદ્યો દિદિષ્ટ માયવઃ ॥