ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.092

યજ્ઞસ્ય વો રથ્યં વિશ્પતિં વિશાં હોતારમ્ અક્તોર્ અતિથિં વિભાવસુમ્ ।
શોચઞ્ છુષ્કાસુ હરિણીષુ જર્ભુરદ્ વૃષા કેતુર્ યજતો દ્યામ્ અશાયત ॥

ઇમમ્ અઞ્જસ્પામ્ ઉભયે અકૃણ્વત ધર્માણમ્ અગ્નિં વિદથસ્ય સાધનમ્ ।
અક્તું ન યહ્વમ્ ઉષસઃ પુરોહિતં તનૂનપાતમ્ અરુષસ્ય નિંસતે ॥

બળ્ અસ્ય નીથા વિ પણેશ્ ચ મન્મહે વયા અસ્ય પ્રહુતા આસુર્ અત્તવે ।
યદા ઘોરાસો અમૃતત્વમ્ આશતાદ્ ઇજ્ જનસ્ય દૈવ્યસ્ય ચર્કિરન્ ॥

ઋતસ્ય હિ પ્રસિતિર્ દ્યૌર્ ઉરુ વ્યચો નમો મહ્ય્ અ1રમતિઃ પનીયસી ।
ઇન્દ્રો મિત્રો વરુણઃ સં ચિકિત્રિરે ઽથો ભગઃ સવિતા પૂતદક્ષસઃ ॥

પ્ર રુદ્રેણ યયિના યન્તિ સિન્ધવસ્ તિરો મહીમ્ અરમતિં દધન્વિરે ।
યેભિઃ પરિજ્મા પરિયન્ન્ ઉરુ જ્રયો વિ રોરુવજ્ જઠરે વિશ્વમ્ ઉક્ષતે ॥

ક્રાણા રુદ્રા મરુતો વિશ્વકૃષ્ટયો દિવઃ શ્યેનાસો અસુરસ્ય નીળયઃ ।
તેભિશ્ ચષ્ટે વરુણો મિત્રો અર્યમેન્દ્રો દેવેભિર્ અર્વશેભિર્ અર્વશઃ ॥

ઇન્દ્રે ભુજં શશમાનાસ આશત સૂરો દૃશીકે વૃષણશ્ ચ પૌંસ્યે ।
પ્ર યે ન્વ્ અસ્યાર્હણા તતક્ષિરે યુજં વજ્રં નૃષદનેષુ કારવઃ ॥

સૂરશ્ ચિદ્ આ હરિતો અસ્ય રીરમદ્ ઇન્દ્રાદ્ આ કશ્ ચિદ્ ભયતે તવીયસઃ ।
ભીમસ્ય વૃષ્ણો જઠરાદ્ અભિશ્વસો દિવે-દિવે સહુરિઃ સ્તન્ન્ અબાધિતઃ ॥

સ્તોમં વો અદ્ય રુદ્રાય શિક્વસે ક્ષયદ્વીરાય નમસા દિદિષ્ટન ।
યેભિઃ શિવઃ સ્વવાઁ એવયાવભિર્ દિવઃ સિષક્તિ સ્વયશા નિકામભિઃ ॥

તે હિ પ્રજાયા અભરન્ત વિ શ્રવો બૃહસ્પતિર્ વૃષભઃ સોમજામયઃ ।
યજ્ઞૈર્ અથર્વા પ્રથમો વિ ધારયદ્ દેવા દક્ષૈર્ ભૃગવઃ સં ચિકિત્રિરે ॥

તે હિ દ્યાવાપૃથિવી ભૂરિરેતસા નરાશંસશ્ ચતુરઙ્ગો યમો ઽદિતિઃ ।
દેવસ્ ત્વષ્ટા દ્રવિણોદા ઋભુક્ષણઃ પ્ર રોદસી મરુતો વિષ્ણુર્ અર્હિરે ॥

ઉત સ્ય ન ઉશિજામ્ ઉર્વિયા કવિર્ અહિઃ શૃણોતુ બુધ્ન્યો3 હવીમનિ ।
સૂર્યામાસા વિચરન્તા દિવિક્ષિતા ધિયા શમીનહુષી અસ્ય બોધતમ્ ॥

પ્ર નઃ પૂષા ચરથં વિશ્વદેવ્યો ઽપાં નપાદ્ અવતુ વાયુર્ ઇષ્ટયે ।
આત્માનં વસ્યો અભિ વાતમ્ અર્ચત તદ્ અશ્વિના સુહવા યામનિ શ્રુતમ્ ॥

વિશામ્ આસામ્ અભયાનામ્ અધિક્ષિતં ગીર્ભિર્ ઉ સ્વયશસં ગૃણીમસિ ।
ગ્નાભિર્ વિશ્વાભિર્ અદિતિમ્ અનર્વણમ્ અક્તોર્ યુવાનં નૃમણા અધા પતિમ્ ॥

રેભદ્ અત્ર જનુષા પૂર્વો અઙ્ગિરા ગ્રાવાણ ઊર્ધ્વા અભિ ચક્ષુર્ અધ્વરમ્ ।
યેભિર્ વિહાયા અભવદ્ વિચક્ષણઃ પાથઃ સુમેકં સ્વધિતિર્ વનન્વતિ ॥