ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.081

ય ઇમા વિશ્વા ભુવનાનિ જુહ્વદ્ ઋષિર્ હોતા ન્ય્ અસીદત્ પિતા નઃ ।
સ આશિષા દ્રવિણમ્ ઇચ્છમાનઃ પ્રથમચ્છદ્ અવરાઁ આ વિવેશ ॥

કિં સ્વિદ્ આસીદ્ અધિષ્ઠાનમ્ આરમ્ભણં કતમત્ સ્વિત્ કથાસીત્ ।
યતો ભૂમિં જનયન્ વિશ્વકર્મા વિ દ્યામ્ ઔર્ણોન્ મહિના વિશ્વચક્ષાઃ ॥

વિશ્વતશ્ચક્ષુર્ ઉત વિશ્વતોમુખો વિશ્વતોબાહુર્ ઉત વિશ્વતસ્પાત્ ।
સમ્ બાહુભ્યાં ધમતિ સમ્ પતત્રૈર્ દ્યાવાભૂમી જનયન્ દેવ એકઃ ॥

કિં સ્વિદ્ વનં ક ઉ સ વૃક્ષ આસ યતો દ્યાવાપૃથિવી નિષ્ટતક્ષુઃ ।
મનીષિણો મનસા પૃચ્છતેદ્ ઉ તદ્ યદ્ અધ્યતિષ્ઠદ્ ભુવનાનિ ધારયન્ ॥

યા તે ધામાનિ પરમાણિ યાવમા યા મધ્યમા વિશ્વકર્મન્ન્ ઉતેમા ।
શિક્ષા સખિભ્યો હવિષિ સ્વધાવઃ સ્વયં યજસ્વ તન્વં વૃધાનઃ ॥

વિશ્વકર્મન્ હવિષા વાવૃધાનઃ સ્વયં યજસ્વ પૃથિવીમ્ ઉત દ્યામ્ ।
મુહ્યન્ત્વ્ અન્યે અભિતો જનાસ ઇહાસ્માકમ્ મઘવા સૂરિર્ અસ્તુ ॥

વાચસ્ પતિં વિશ્વકર્માણમ્ ઊતયે મનોજુવં વાજે અદ્યા હુવેમ ।
સ નો વિશ્વાનિ હવનાનિ જોષદ્ વિશ્વશમ્ભૂર્ અવસે સાધુકર્મા ॥