ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.076

આ વ ઋઞ્જસ ઊર્જાં વ્યુષ્ટિષ્વ્ ઇન્દ્રમ્ મરુતો રોદસી અનક્તન ।
ઉભે યથા નો અહની સચાભુવા સદઃ-સદો વરિવસ્યાત ઉદ્ભિદા ॥

તદ્ ઉ શ્રેષ્ઠં સવનં સુનોતનાત્યો ન હસ્તયતો અદ્રિઃ સોતરિ ।
વિદદ્ ધ્ય્ અ1ર્યો અભિભૂતિ પૌંસ્યમ્ મહો રાયે ચિત્ તરુતે યદ્ અર્વતઃ ॥

તદ્ ઇદ્ ધ્ય્ અસ્ય સવનં વિવેર્ અપો યથા પુરા મનવે ગાતુમ્ અશ્રેત્ ।
ગોઅર્ણસિ ત્વાષ્ટ્રે અશ્વનિર્ણિજિ પ્રેમ્ અધ્વરેષ્વ્ અધ્વરાઁ અશિશ્રયુઃ ॥

અપ હત રક્ષસો ભઙ્ગુરાવતઃ સ્કભાયત નિરૃતિં સેધતામતિમ્ ।
આ નો રયિં સર્વવીરં સુનોતન દેવાવ્યમ્ ભરત શ્લોકમ્ અદ્રયઃ ॥

દિવશ્ ચિદ્ આ વો ઽમવત્તરેભ્યો વિભ્વના ચિદ્ આશ્વપસ્તરેભ્યઃ ।
વાયોશ્ ચિદ્ આ સોમરભસ્તરેભ્યો ઽગ્નેશ્ ચિદ્ અર્ચ પિતુકૃત્તરેભ્યઃ ॥

ભુરન્તુ નો યશસઃ સોત્વ્ અન્ધસો ગ્રાવાણો વાચા દિવિતા દિવિત્મતા ।
નરો યત્ર દુહતે કામ્યમ્ મધ્વ્ આઘોષયન્તો અભિતો મિથસ્તુરઃ ॥

સુન્વન્તિ સોમં રથિરાસો અદ્રયો નિર્ અસ્ય રસં ગવિષો દુહન્તિ તે ।
દુહન્ત્ય્ ઊધર્ ઉપસેચનાય કં નરો હવ્યા ન મર્જયન્ત આસભિઃ ॥

એતે નરઃ સ્વપસો અભૂતન ય ઇન્દ્રાય સુનુથ સોમમ્ અદ્રયઃ ।
વામં-વામં વો દિવ્યાય ધામ્ને વસુ-વસુ વઃ પાર્થિવાય સુન્વતે ॥